Kerst in Ecuador

Hola Holanda! Na slecht weer komt altijd wel weer een keer goed weer (ook bij jullie in NL..). Na een gesprek met de hotline van Targa over mijn laptop probleem en nadat ik te horen had gekregen dat wat er in mijn scherm stond betekende dat de harddisk kapot was (en alle data verloren), besloot een of ander engeltje dat het tijd was voor weer eens goed weer; de F1 knop bleek the magic touch te zijn en plots deed ie het weer. Een onverklaarbaar wonder. Sindsdien moet ik zeggen dat de zon veel heeft geschenen en dat ik nauwelijks regen heb gezien. Enig verband?? De problemen met mijn collega`s (voorzieningen als een computer en kantoor oa.) zijn nog niet opgelost en daarom laat ik ze nog even in het ongewisse over mijn weer normaal functionerende laptop. En ja, ik ben maar meteen wat back-ups gaan maken op cd-roms. Just in case...

De laatste weken staan in t teken van, naast werken, veel mountainbiken en activiteiten. Zo heb ik met David en Daniel, 2 Ecuadoraanse vrienden, de Pasochoa krater (dode vulkaan) beklommen. Uiteraard kon dat weer niet op een normale manier, we hebben 3 toppen in minder dan 3 uur gedaan en dat terwijl je op ruim 4000m toch echt wel even merkt dat hoogteziekte op de loer ligt. Een licht gevoel in mijn hoofd gaf aan dat we een rap tempo erin hadden zitten. Op de laatste top van 4100m hebben we een uur lang genoten van een 360 graden uitzicht over de altiplano (hoogvlakte) van midden Ecuador met verschillende besneeuwd toppen en de 50km lange stad Quito in de verte. Af en toe zaten we midden in de wolken zonder enig zicht en dan kwam de zon weer. Met als resultaat dat ik als een kreeft de berg afkwam. Een merkwaardig fenomeen dat me al een paar keer overkomen is bij aankomst op een top; plots moet ik dan naar de wc maar hé, die is er natuurlijk niet op die hoogte. Dus dan maar weer tussen het gras, papier verbranden om geen vuil achter te laten en wat takken en een steen op het resultaat om de boel af te dekken. Dit overkwam me ook een paar jaar terug op de Cotopaxi vulkaan, op bijna 6000m hoogte in de sneeuw. Dus mocht je daar heen gaan, kijk uit waar je loopt want op die hoogte blijft alles netjes geconserveerd in de vrieskou.

Noche Buena (kerstavond)

Zondags stond ik bij zonsopgang (6:00) al weer met mijn MTB en rugzak in t Carolina Park in Quito om naar Ference z´n bokstraining te kijken met de lokale Rocky. Na al het gezuip is zijn voornemen voor 2007 om een wedstrijd te spelen in mei dus dat betekent dat er flink getraind moet worden. Maar ja, het gevolg van 3 maanden de lokale middenstand steunen en niet sporten is dat je op deze hoogte na 2 minuten al bekaf bent. En ik maar aanmoedigen, prachtig om te zien joh. Om 7 uur zaten we weer in zijn jeep op weg naar zijn werk, bloemen finca (kwekerij), om wat te werken. Dus ook Rob zat braaf achter een computer en s´middags vervolgden we onze weg naar Peguche om bij Mieke uit Baarle Nassau in haar hostel te overnachten. Midden tussen de indianen van Otavalo, heerlijke pannekoeken, goed weer en om 22:00 t bedje in! Dat was onze kerstavond. 1e Kerstdag stonden we weer in t donker op om het kratermeer Cuicocha rond te lopen, een full day hike volgens mijn trekkingboekje dus wij vroeg op pad. Helaas voor de schrijvers van Trekking in Ecuador stonden wij na ruim 2 en een half uur weer naast de jeep. Een prachtige tocht door de brandende zon en een goede marteling voor de nog door spierpijn geteisterde bovenbenen na Pasochoa. Maar het middagprogramma maakte alles goed; de thermaal baden van Oyacachi waar wij de enige buitenlanders bleken te zijn. Lekker een boekje lezen in 45 graden en een koude pils in de hand. Geen slechte kerst dus.

Een bijzonder fenomeen met kerst zijn de honderden straatarme indianen langs de kant van de weg, bedelend voor wat snoep of geld. Voornamelijk moeders met kinderen want mannen krijgen toch niks omdat iedereen weet dat die er alleen drank van kopen. Aangezien de weg naar Oyacachi onverhard is en vol met kuilen is dat een ideale plek om barriëres op te werpen en passerende autos tot stilstand te dwingen. Dit gebeurt dmv een touw over de weg wat wordt aangespannen zodra een auto nadert of door simpelweg een menselijke keten te vormen. Een fenomeen wat in Mexico ooit tot een dodelijke aanrijding van een indigena heeft gezorgd. En ook ik irriteer me mateloos aan deze manier van bedelen maar in mijn achterhoofd besef ik dat dit een logisch gevolg is van de extreme en immer groeiende armoede en het verschil tussen rijk en arm. Het probleem was dat we hier niet op voorbereid waren dus op de heenweg was het gas erop omdat stilstaan betekend dat je bijna niet meer weg komt of zonder ruitenwissers of zo iets. Een confrontatie met de schrijnende armoede van Ecuadors minst bevoorrechte mensen. Geen fijn gevoel en dus bedachten we een actieplan voor een ´veilige´ terugtocht. In Oyacachi, een arm gehucht in één van de mooiste valleien ooit gezien met tal van toeristisch potentieel, hebben we de lokale buurtsuper verblijd met het legen van onze portemonnee. Met mijn armen vol zakken koekjes liet ik een verbaasde vrouw achter (mannen runnen zelden een winkel, dat is niet macho genoeg waarschijnlijk). Ze begreep niet dat ik alle zakken wilde die ze had in haar assortiment... prachtig. Maar ja veel keuze hadden we übehaupt niet en snoep zorgt alleen voor rotte tanden van die kindjes want geld voor een tandenborstel of tandpasta hebben ze niet. Dus wij met een lading koekjes terug naar de bewoonde wereld, een rit van ruim een uur door de uitgestrekte páramo wildernis aan de voet van de 5700m hoge Cayambe vulkaan (de enig plek op aarde waar je OP de evenaar IN de sneeuw kunt staan). We hebben heel wat arme mensen dolblij gemaakt en tientallen keren Feliz Navidad gewenst. Het minste wat je kunt doen immers.

2e Kerstdag bestaat hier niet en was dus weer een werkdag. Woensdag ben ik vertrokken naar Nono, het grootste en hoogst gelegen plaatsje van de Ecoroute waar de kou van de Pichincha vulkaan s`avonds naar beneden komt zetten, brrrr, dus lekker bij een haardvuur en onder 3 dikke dekens slapen. Na 3 dagen van onbeschrijfelijke rust, koude en brandende zon overdag, gesprekken met locals, het bezoeken van de toeristische attracties van Nono, leven naar het ritme van de zon en rijst met aardappel en kip ben ik sinds gisteren weer terug in Quito. Meteen naar de markt om met veel te veel ingrediënten terug te komen voor een Chop Suey maal. Maar ja, een halve bloemkool of chinese kool verkopen ze immers niet en t kost allemaal geen drol die groentes. Uiteindelijk dus maar wat mensen uitgenodigd en samen met Alina (een russische vriendin), Gruzhenka (Ton´s vrouw) en Ton genoten van een heerlijke pikante groenteschotel met kip.

Nu even op cultuurtocht langs wat musea en vanavond 6 uur later dan jullie vuurwerk afsteken en een pop verbranden bij Ton thuis. Feestje in zijn eigen kroeg!

De beste wensen voor iedereen voor 2007, veel geluk, liefde en gezondheid want dat zijn de belangrijkste ingrediënten voor een goed leven.

Hasta pronto (tot snel)

Rob

ps laatste nieuws is dat de laptop weer dezelfde kuren heeft... hopeloos dus

Nou nou wat een feestdagen!

Kerst en oud&nieuw, dat zijn toch eigenlijk dagen dat je kadootjes krijgt en veel plezier hebt? Hier aan de andere kant van de evenaar zijn de zaken voor mij even omgedraaid. Zo is mijn laptop afgelopen zondagavond gecrasht en werd ik vervolgens maandag op onbeschofte wijze, zonder duidelijke uitleg uit het kantoor geschopt waar de MCF een werkplek toegewezen had gekregen. Daar zit je dan in Ecuador zonder computer, zonder kantoor, geen telefoon.... dan maar een ADV dag opnemen! Het probleem werd eigenlijk nog erger toen mijn supervisor weinig begrip had voor de situatie en het probleem niet zozeer zag. Lekkere situatie dus. Vandaag maar even mijn supervisor in Wageningen gemaild om de allerbeste kerstboodschap mede te delen. Nu afwachten dus. En ondertussen sukkel ik gewoon een beetje door met wat ik wel kan doen; de Ecoroute bezoeken en met de mensen van gedachte wisselen en hun ideeën en wensen aanhoren. Of de flink beboste hellingen van een dode vulkaan Pasochoa genaamd, beklimmen met een aantal Ecuadoraanse vrienden. Op naar 4100m!

Vanavond eerst eens een heerlijke chili con carne schotel maken voor wat Nederlanders, hmmm en vooral spicey natuurlijk.

Voor de rest heb ik heerlijk genoten van wat dagen in Tandayapa (midden in de Ecoroute op 1700m). Een gehucht van 10 huizen, 25 bewoners en miljoenen bomen op steile hellingen. Wat wil je nog meer als je je mountainbike bij je hebt. Schitterende omgeving en zo rustig en schoon dat je niet wakker wordt na een uur of 10 slapen. Wel wat anders dan Quito zeg maar. Daar in de buurt woont een hele aardige NL-er (Michiel Verkade, nee geen familie van) die een botanische tuin heeft met een kleine backpackers lodge. Erg goeie kerel en zeker een tip voor een bezoekje waard.

Oud en Nieuw zal waarschijnlijk bij Ton in zijn bar in zijn achtertuin gevierd worden. De nieuwe president Correa kunnen we dan ook meteen uitnodigen, die woont immers om de hoek! Of tie zal komen is de vraag natuurlijk.

Ik wens iedereen die dit leest een prachtige kerst met lekker eten en veel geluk en liefde. En een hele goede oudejaarsnacht met alles erop en eraan!

En ik bedank iedereen die reacties achterlaat op deze site, of een mailtje stuurt. Super leuk! Overigens kan er ook gebeld worden want ik gebruik skype geregeld. Dus meld je aan en zoek naar robvansundert of op robencomputers@yahoo.com

Pura vida!!

Oh en voor wie op spreekuur wil komen hier in Ecuador, snel plannen want de agenda raakt vol; 7 jan komt een studiegenoot een paar dagen crashen voordat hij naar zijn stageplek in Cuenca gaat (in t zuiden), 12 jan komt mijn grote liefde Jolanda en feb/maart komen mijn hermanos pretkok Leo en acrobaat Marco langs.

Groeten vanaf de evenaar

Rob

Het zuurkoolfestijn bij Pieter en Ference

Nou het was weer goed uit de hand gelopen zaterdagavond bij Ference en Pieter thuis. Er waren ongeveer 20 mensen waaronder een stel Ecuadoraanse vrouwen en de rest bekende Nederlanders. Een combinatie van rauwe bloemenboeren, een advocaat, ambassade medewerkster, biking Dutchman Jan, horecaman Lex en wat Ecuadoraanse vrouwen die hun ogen weer uitkeken zeg maar... Lex was er om bitterballen en kroketten te bakken, dat is een NL-er die voorheen altijd een kroeg/ restaurant had en nu tracht zijn hoofd boven water te houden met wat transport klusjes met toeristen.... een beste man maar nu eigenlijk triest figuur die t moeilijk heeft hier en in zijn bar zelf zijn beste klant was maar volgens mij nog steeds lid mag zijn van de AA, een vereniging die je hier in Latijns Amerika overigens op iedere straathoek vindt. Oh oh oh wat was die dronken later op de avond net als menig ander. En ik heb het met ledeogen (en een koud biertje) staan aanschouwen, wat een zootje, meebrallen op Andre Hazes enzo. Uiteindelijk ging Lex, een 100% echte Hagenees, nog over zijn nek ook in de kamer, en nuchtere Pieter maar opruimen haha. Wat een bende. Maar ja, alle parameters voor een goed feest waren weer aanwezig zeg maar; troep, kots, lege flessen en kapotte glazen, drank over de meubels, dronken mensen, gesneuvelde bril tijdens het 'stage-diven', scheve schilderijen etc. En dat terwijl het een rustige hollandse avond met zuurkool en rookworst zou worden die iemand net had meegenomen uit NL. Het is ook eigenlijk net een grote familie van NL-ers en das wel grappig om te zien maar ik hoef er niet forever tussen te wonen zeg maar.

De rest van de week is lekker rustig verlopen omdat we wat workshops gingen geven aan arme boeren in het tropisch laagland, richting de kust. Quito is een prachtig gelegen stad hoog tussen de bergen maar de smog krijg je er gratis bij. Uitlaatfilters ontbreken in veel gevallen en het verkeer produceert veel herrie waardoor het een aangename afwisseling is om verse lucht en rust te hebben in het Milpe reservaat van de Mindo Cloudforest Foundation (MCF). Dit is steeds onze uitvalsbasis voor de Ecoroute en de workshops die we voor Furare geven. Dat is een Ecuadoraanse stichting die het regenwoud probeert te redden door met de lokale bevolking samen te werken en `analoge bosbouw` introduceert. Dit is een bos wat naast natuur alleen die planten en boomsoorten bevat die voor mensen bruikbaar zijn en ecologisch niet schadelijk zijn. Naast het feit dat ik veel leer van deze workshops met lokale, achterdochtige boeren (hoeveel buitenlanders zoals mij en stichtingen zijn er al niet langs geweest die goede bedoelingen hadden waar niets van is uitgekomen voor hun) is er de mogelijkheid tot nauwe samenwerking tussen MCF en Furare/ Rainforest Rescue. Zij werken namelijk in hetzelfde gebied als wij en hebben niet de kennis van toerisme die wij wel hebben.
Dus afgelopen week zijn Brian en ik lekker uitgewaaid achter in de pick-up door 2 uur lang over stuiterende modderwegen te reizen om de dorpjes te bereiken die in the middle of nowhere liggen. Dit behoort tot de natste plekken op aarde en aangezien het regenseizoen is doen ze hier niet onder voor het hollandse weer. Enige verschil is dat het hier warm is en dat is helemaal niet erg als ik aan NL in de winter denk...

Allright folks, ik heb een verjaardag van een Ecuadoraanse vriend dus... wordt vervolgd!

Reizende Rob

Fiestas van Quito

Hola beste lezer,

vandaag, woensdag, is de vrije dag voor de Quiteños (mensen uit Quito) om bij te komen van anderhalve week feesten. Ik heb het beperkt gehouden tot gisteren toen dj Paul van Dyk draaide op een geweldig dancefeest in centrum Quito. Open lucht wel te verstaan en dat terwijl het bij aankomst aardig hard regende. Maar met de lichtshow gaf dat eigenlijk een heel gaaf effect! Van 19:00 tot 4:00 heb ik gas gegeven op super goede dj´s, eerst 2 Quiteños, vervolgens Niño (betekend ´kind´) uit Peru, toen Paul van Dyk uit Duitsland overgevlogen om op bijna 3000m hoogte een knalfeest te draaien en dat was hem gelukt ook!! Wat een goeie muziek en toen we dachten dat het over was om 2 uur bleek Edward Allen uit Panama het feest te mogen afsluiten. Ongelooflijk wat draaide die man strak! Maar qua ambiance en aankleding moeten ze toch echt een keer op bezoek in ons eigen house landje, dat was gewoon triest, kaal en slechte bediening; whisky geven terwijl je om rum vraagt en dan nog ntot 2 keer toe, drank die op is en kaartjes verkopen met vrije bar en dan alleen rum, wodka en whisky schenken en vervolgens 3 dollar voor een Heineken vragen... jammer maar ach the music was great.

Andere belevenissen de afgelopen anderhalve week; maandag een uitnodiging gehad voor een wijnbeurs in het 5-sterren hotel Mariott, niet slecht! Een wijn, volgens mij was het port, van 70 jaar oud geprobeerd, nice and sweet. Een hoop geblabla en slap gezwets over wijnen en een hoop geproefd en dat alles voor niks, that´s the way we like it.

In het weekend ben ik eindelijk weer eens op pad geweest met mijn Cannondale. Die ouwe rot doet t nog steeds net als t baasje. Maar wat ging ik stuk op de bergen om Quito heen zeg. Effe 100m klimmen op deze hoogte betekend dat je tong ergens tussen je spaken op en neer draait. Ik kon geen zuurstof genoeg vinden maar heb t wel gehaald. Lekker aan t crossen geweest in een bos over mtb paden en dan weer downhill de stad in waar de smog en verkeer onbekend met fietsers je welkom heet, heerlijk.

De woensdag daarvoor hadden we een alleraardigst etentje bij 2 Nl-se gasten, werkzaam in de bloemen as usual dus met een dik salaris. Ton, mijn ouwe maatje die ik sinds 2001 ken, en ik verwachten een semi serieus diner, echter, Pieter en Ference hadden ook 16 vrouwen uitgenodigd en wat voor. Een stuk of 8 jonge hollandse meiden die spaans studeren en de tijd van leven hebben en dan in een luxe appartement belanden wat ze nooit verwacht hadden in Ecuador. 5 Ecuadoraanse poppetjes en 3 Colombiaanse modellen en lekker waren ze wel maar inhoud hep t nie zeg maar. Dus wij een beetje lol schoppen en die meiden gek maken om vervolgens weer braaf op tijd in mijn eigen bedje te kruipen en mijn hoofd op de kussensloop te leggen met een foto van Jolanda (kadootje van mijn schoonbroer&vriendin).

Donderdag ging Ton zijn specialiteit maken; bami met veel satesaus en dat smaakte erg goed want alle dagen Ecuadoraanse kip, kale rijst, gebakken banaan en een aardappel komt je ook snel de keel uit, functioneel eten noem ik dat dan maar. De bami was dus een welkome afwisseling en vooral het toetje was erg goed, zelf gebakken appeltaart én gevulde speculaas! Hmmm goed dat Ton vakantie had...

Jullie zijn weer op de hoogte, ik vertrek morgen naar de kust om wat reservaten van de Mindo Cloudforest stichting te bezoeken en te genieten van verse lucht en rust!

Heeft sinterklaas nog leuke kado´s gebracht? Hier is het wachten op de kerstman.

Groet en cuba libre!

Rob