Het zuurkoolfestijn bij Pieter en Ference

Nou het was weer goed uit de hand gelopen zaterdagavond bij Ference en Pieter thuis. Er waren ongeveer 20 mensen waaronder een stel Ecuadoraanse vrouwen en de rest bekende Nederlanders. Een combinatie van rauwe bloemenboeren, een advocaat, ambassade medewerkster, biking Dutchman Jan, horecaman Lex en wat Ecuadoraanse vrouwen die hun ogen weer uitkeken zeg maar... Lex was er om bitterballen en kroketten te bakken, dat is een NL-er die voorheen altijd een kroeg/ restaurant had en nu tracht zijn hoofd boven water te houden met wat transport klusjes met toeristen.... een beste man maar nu eigenlijk triest figuur die t moeilijk heeft hier en in zijn bar zelf zijn beste klant was maar volgens mij nog steeds lid mag zijn van de AA, een vereniging die je hier in Latijns Amerika overigens op iedere straathoek vindt. Oh oh oh wat was die dronken later op de avond net als menig ander. En ik heb het met ledeogen (en een koud biertje) staan aanschouwen, wat een zootje, meebrallen op Andre Hazes enzo. Uiteindelijk ging Lex, een 100% echte Hagenees, nog over zijn nek ook in de kamer, en nuchtere Pieter maar opruimen haha. Wat een bende. Maar ja, alle parameters voor een goed feest waren weer aanwezig zeg maar; troep, kots, lege flessen en kapotte glazen, drank over de meubels, dronken mensen, gesneuvelde bril tijdens het 'stage-diven', scheve schilderijen etc. En dat terwijl het een rustige hollandse avond met zuurkool en rookworst zou worden die iemand net had meegenomen uit NL. Het is ook eigenlijk net een grote familie van NL-ers en das wel grappig om te zien maar ik hoef er niet forever tussen te wonen zeg maar.

De rest van de week is lekker rustig verlopen omdat we wat workshops gingen geven aan arme boeren in het tropisch laagland, richting de kust. Quito is een prachtig gelegen stad hoog tussen de bergen maar de smog krijg je er gratis bij. Uitlaatfilters ontbreken in veel gevallen en het verkeer produceert veel herrie waardoor het een aangename afwisseling is om verse lucht en rust te hebben in het Milpe reservaat van de Mindo Cloudforest Foundation (MCF). Dit is steeds onze uitvalsbasis voor de Ecoroute en de workshops die we voor Furare geven. Dat is een Ecuadoraanse stichting die het regenwoud probeert te redden door met de lokale bevolking samen te werken en `analoge bosbouw` introduceert. Dit is een bos wat naast natuur alleen die planten en boomsoorten bevat die voor mensen bruikbaar zijn en ecologisch niet schadelijk zijn. Naast het feit dat ik veel leer van deze workshops met lokale, achterdochtige boeren (hoeveel buitenlanders zoals mij en stichtingen zijn er al niet langs geweest die goede bedoelingen hadden waar niets van is uitgekomen voor hun) is er de mogelijkheid tot nauwe samenwerking tussen MCF en Furare/ Rainforest Rescue. Zij werken namelijk in hetzelfde gebied als wij en hebben niet de kennis van toerisme die wij wel hebben.
Dus afgelopen week zijn Brian en ik lekker uitgewaaid achter in de pick-up door 2 uur lang over stuiterende modderwegen te reizen om de dorpjes te bereiken die in the middle of nowhere liggen. Dit behoort tot de natste plekken op aarde en aangezien het regenseizoen is doen ze hier niet onder voor het hollandse weer. Enige verschil is dat het hier warm is en dat is helemaal niet erg als ik aan NL in de winter denk...

Allright folks, ik heb een verjaardag van een Ecuadoraanse vriend dus... wordt vervolgd!

Reizende Rob