Kerst in Ecuador

Hola Holanda! Na slecht weer komt altijd wel weer een keer goed weer (ook bij jullie in NL..). Na een gesprek met de hotline van Targa over mijn laptop probleem en nadat ik te horen had gekregen dat wat er in mijn scherm stond betekende dat de harddisk kapot was (en alle data verloren), besloot een of ander engeltje dat het tijd was voor weer eens goed weer; de F1 knop bleek the magic touch te zijn en plots deed ie het weer. Een onverklaarbaar wonder. Sindsdien moet ik zeggen dat de zon veel heeft geschenen en dat ik nauwelijks regen heb gezien. Enig verband?? De problemen met mijn collega`s (voorzieningen als een computer en kantoor oa.) zijn nog niet opgelost en daarom laat ik ze nog even in het ongewisse over mijn weer normaal functionerende laptop. En ja, ik ben maar meteen wat back-ups gaan maken op cd-roms. Just in case...

De laatste weken staan in t teken van, naast werken, veel mountainbiken en activiteiten. Zo heb ik met David en Daniel, 2 Ecuadoraanse vrienden, de Pasochoa krater (dode vulkaan) beklommen. Uiteraard kon dat weer niet op een normale manier, we hebben 3 toppen in minder dan 3 uur gedaan en dat terwijl je op ruim 4000m toch echt wel even merkt dat hoogteziekte op de loer ligt. Een licht gevoel in mijn hoofd gaf aan dat we een rap tempo erin hadden zitten. Op de laatste top van 4100m hebben we een uur lang genoten van een 360 graden uitzicht over de altiplano (hoogvlakte) van midden Ecuador met verschillende besneeuwd toppen en de 50km lange stad Quito in de verte. Af en toe zaten we midden in de wolken zonder enig zicht en dan kwam de zon weer. Met als resultaat dat ik als een kreeft de berg afkwam. Een merkwaardig fenomeen dat me al een paar keer overkomen is bij aankomst op een top; plots moet ik dan naar de wc maar hé, die is er natuurlijk niet op die hoogte. Dus dan maar weer tussen het gras, papier verbranden om geen vuil achter te laten en wat takken en een steen op het resultaat om de boel af te dekken. Dit overkwam me ook een paar jaar terug op de Cotopaxi vulkaan, op bijna 6000m hoogte in de sneeuw. Dus mocht je daar heen gaan, kijk uit waar je loopt want op die hoogte blijft alles netjes geconserveerd in de vrieskou.

Noche Buena (kerstavond)

Zondags stond ik bij zonsopgang (6:00) al weer met mijn MTB en rugzak in t Carolina Park in Quito om naar Ference z´n bokstraining te kijken met de lokale Rocky. Na al het gezuip is zijn voornemen voor 2007 om een wedstrijd te spelen in mei dus dat betekent dat er flink getraind moet worden. Maar ja, het gevolg van 3 maanden de lokale middenstand steunen en niet sporten is dat je op deze hoogte na 2 minuten al bekaf bent. En ik maar aanmoedigen, prachtig om te zien joh. Om 7 uur zaten we weer in zijn jeep op weg naar zijn werk, bloemen finca (kwekerij), om wat te werken. Dus ook Rob zat braaf achter een computer en s´middags vervolgden we onze weg naar Peguche om bij Mieke uit Baarle Nassau in haar hostel te overnachten. Midden tussen de indianen van Otavalo, heerlijke pannekoeken, goed weer en om 22:00 t bedje in! Dat was onze kerstavond. 1e Kerstdag stonden we weer in t donker op om het kratermeer Cuicocha rond te lopen, een full day hike volgens mijn trekkingboekje dus wij vroeg op pad. Helaas voor de schrijvers van Trekking in Ecuador stonden wij na ruim 2 en een half uur weer naast de jeep. Een prachtige tocht door de brandende zon en een goede marteling voor de nog door spierpijn geteisterde bovenbenen na Pasochoa. Maar het middagprogramma maakte alles goed; de thermaal baden van Oyacachi waar wij de enige buitenlanders bleken te zijn. Lekker een boekje lezen in 45 graden en een koude pils in de hand. Geen slechte kerst dus.

Een bijzonder fenomeen met kerst zijn de honderden straatarme indianen langs de kant van de weg, bedelend voor wat snoep of geld. Voornamelijk moeders met kinderen want mannen krijgen toch niks omdat iedereen weet dat die er alleen drank van kopen. Aangezien de weg naar Oyacachi onverhard is en vol met kuilen is dat een ideale plek om barriëres op te werpen en passerende autos tot stilstand te dwingen. Dit gebeurt dmv een touw over de weg wat wordt aangespannen zodra een auto nadert of door simpelweg een menselijke keten te vormen. Een fenomeen wat in Mexico ooit tot een dodelijke aanrijding van een indigena heeft gezorgd. En ook ik irriteer me mateloos aan deze manier van bedelen maar in mijn achterhoofd besef ik dat dit een logisch gevolg is van de extreme en immer groeiende armoede en het verschil tussen rijk en arm. Het probleem was dat we hier niet op voorbereid waren dus op de heenweg was het gas erop omdat stilstaan betekend dat je bijna niet meer weg komt of zonder ruitenwissers of zo iets. Een confrontatie met de schrijnende armoede van Ecuadors minst bevoorrechte mensen. Geen fijn gevoel en dus bedachten we een actieplan voor een ´veilige´ terugtocht. In Oyacachi, een arm gehucht in één van de mooiste valleien ooit gezien met tal van toeristisch potentieel, hebben we de lokale buurtsuper verblijd met het legen van onze portemonnee. Met mijn armen vol zakken koekjes liet ik een verbaasde vrouw achter (mannen runnen zelden een winkel, dat is niet macho genoeg waarschijnlijk). Ze begreep niet dat ik alle zakken wilde die ze had in haar assortiment... prachtig. Maar ja veel keuze hadden we übehaupt niet en snoep zorgt alleen voor rotte tanden van die kindjes want geld voor een tandenborstel of tandpasta hebben ze niet. Dus wij met een lading koekjes terug naar de bewoonde wereld, een rit van ruim een uur door de uitgestrekte páramo wildernis aan de voet van de 5700m hoge Cayambe vulkaan (de enig plek op aarde waar je OP de evenaar IN de sneeuw kunt staan). We hebben heel wat arme mensen dolblij gemaakt en tientallen keren Feliz Navidad gewenst. Het minste wat je kunt doen immers.

2e Kerstdag bestaat hier niet en was dus weer een werkdag. Woensdag ben ik vertrokken naar Nono, het grootste en hoogst gelegen plaatsje van de Ecoroute waar de kou van de Pichincha vulkaan s`avonds naar beneden komt zetten, brrrr, dus lekker bij een haardvuur en onder 3 dikke dekens slapen. Na 3 dagen van onbeschrijfelijke rust, koude en brandende zon overdag, gesprekken met locals, het bezoeken van de toeristische attracties van Nono, leven naar het ritme van de zon en rijst met aardappel en kip ben ik sinds gisteren weer terug in Quito. Meteen naar de markt om met veel te veel ingrediënten terug te komen voor een Chop Suey maal. Maar ja, een halve bloemkool of chinese kool verkopen ze immers niet en t kost allemaal geen drol die groentes. Uiteindelijk dus maar wat mensen uitgenodigd en samen met Alina (een russische vriendin), Gruzhenka (Ton´s vrouw) en Ton genoten van een heerlijke pikante groenteschotel met kip.

Nu even op cultuurtocht langs wat musea en vanavond 6 uur later dan jullie vuurwerk afsteken en een pop verbranden bij Ton thuis. Feestje in zijn eigen kroeg!

De beste wensen voor iedereen voor 2007, veel geluk, liefde en gezondheid want dat zijn de belangrijkste ingrediënten voor een goed leven.

Hasta pronto (tot snel)

Rob

ps laatste nieuws is dat de laptop weer dezelfde kuren heeft... hopeloos dus