Hoi vrienden en familie
na mijn deelname aan de oversteek hebben we ook een 4e man erbij; Pierre van Leeuwen! Als reserve man vondt hij het zo'n leuk project dat hij graag wilde helpen. Nu zitten we er echter over te denken om dan maar met z'n vieren te gaan ook! Ons 'oudje' uit Scheveningen is 49 en is een ervaren zeezeiler en actief ligfietser. Een man met ervaring en rust in de gelederen, nog niet zo maf als die altijd grappen makende Brabanders. Samen is het nu hard werken om de BTO Challenger compleet af te krijgen zodat er daadwerkelijk getraind kan worden. Hiervoor zijn nog wat belangrijke onderdelen nodig die niet in een winkel te koop zijn en dus hand gemaakt dienen te worden. Dit kost tijd en we zijn afhankelijk van vrijwilligers en sponsors. Wil je ons ergens mee helpen dan zeer graag, alleen lukt het ons niet!
Voor en tijdens de oversteek en bij terugkomst zullen we een coach nodig hebben. Iemand die ons begeleidt en bij staat in de voorbereiding en uitvoering. Met name perscontacten en contact met familie zal een belangrijke en dankbare taak zijn van deze persoon. Ook hier zoeken we iemand voor en we zijn dan ook met smart op zoek.
Ieder weekend kun je ons dus vinden bij de boot in Heusden. De BTO Challenger ligt aan de werf bij Legerstee op het industrieterreintje Bakkersdam net ten oosten van deze prachtige vestingstad. Op de planning voordat ze verscheept zal worden naar Amerika staan een training op zee en vele uren varen op binnenwateren. Ook zullen we nog een medische training krijgen zodat we zelfstandig injectie naalden kunnen zetten, kiezen kunnen trekken en kunnen hechten. Daarnaast zijn navigatiecursussen en wie weet wat nog meer noodzakelijk voordat we definitief vertrekken. Nog veel werk dus maar ook al veel support ontvangen voor sponsoring van het goede doel Villa Pardoes! Dank al vast.
Kom gerust langs bij de boot, trap gezellig mee en misschien wil je ons project ondersteunen, we hebben nog vacatures vrij!
Groeten van Biking the Ocean team.
Rob
Monday, November 5, 2007
Monday, October 8, 2007
Biking the ocean 2008
Rob op expeditie!
Tijd om weer eens wat op de blog te schrijven dacht ik zo... want we gaan weer op eens reis! En wat voor een. Een enkeltje New York om vervolgens terug te fietsen met 2 andere gekken samen in een 11 meter lange boot.
Ik sta nog versteld van mezelf af en toe sinds ik dit vorige week besloten heb na anderhalve maand van nadenken. Eind augustus heb ik Alex Mutsaars en Gerrit Spaans een survival cursus gegeven bij Falck Nutec waar ik sinds juni weer werk. In ons zwembad heb ik een windkracht 9 storm gecreëerd om deze avonturiers voor te bereiden op wat er komen kan/ zal. Nu staat datzelfde mij te wachten... De overtocht zal ergens tussen de 50 en 100 dagen duren, 6000 km met een snelheid van ongeveer 4 knopen (7 km/uur) in onze BTO Challenger (biking the ocean).
Dezelfde boot is een aantal jaar geleden gebruikt (en destijds speciaal ontworpen) voor de oversteek van 4 nederlandse roeiers, nu aan ons de eer om als één van de eerste over te fietsen. Check de website bikingtheocean.com om de nieuwsbrieven te lezen. Op deze site zal ik iedereen ook op de hoogte houden.
Surf's up dudes!
Rob
Tijd om weer eens wat op de blog te schrijven dacht ik zo... want we gaan weer op eens reis! En wat voor een. Een enkeltje New York om vervolgens terug te fietsen met 2 andere gekken samen in een 11 meter lange boot.
Ik sta nog versteld van mezelf af en toe sinds ik dit vorige week besloten heb na anderhalve maand van nadenken. Eind augustus heb ik Alex Mutsaars en Gerrit Spaans een survival cursus gegeven bij Falck Nutec waar ik sinds juni weer werk. In ons zwembad heb ik een windkracht 9 storm gecreëerd om deze avonturiers voor te bereiden op wat er komen kan/ zal. Nu staat datzelfde mij te wachten... De overtocht zal ergens tussen de 50 en 100 dagen duren, 6000 km met een snelheid van ongeveer 4 knopen (7 km/uur) in onze BTO Challenger (biking the ocean).
Dezelfde boot is een aantal jaar geleden gebruikt (en destijds speciaal ontworpen) voor de oversteek van 4 nederlandse roeiers, nu aan ons de eer om als één van de eerste over te fietsen. Check de website bikingtheocean.com om de nieuwsbrieven te lezen. Op deze site zal ik iedereen ook op de hoogte houden.
Surf's up dudes!
Rob
Friday, June 8, 2007
NIEUWS NIEUWS NIEUWS uit NL
Lang niets geschreven maar eindelijk toch groot nieuws; ik heb weer een vaste baan! En wel terug bij Nutec waar ik 2 jaar geleden ook alheb gewerkt en toen (met vast contract) weg ben gegaan voor mijn masterstudie. Deze keer heerst er duidelijk een betere sfeer, nieuwe collega's en een nieuw management tot mijn vreugde en.... een beter salaris! Geen slechte move, weggaan en 2 jaar later terug komen met een betere deal. Hahaha.
Daarnaast ben ik bij Jolanda ingetrokken zoals gepland, huidig adres is dus nu
Lombokstraat 25
3312 VD Dordrecht
Afgelopen week officieel de sleutel ingeleverd van mijn kamer in Utrecht. Afscheid van een mooie periode aldaar maar de eeuwige discussie over schoonmaken meer dan beu dus tijd om te vertrekken. Ok rijden Jolanda en ik al een maandje rond in een nieuwe auto. Een lekkere onbestendige en niets zeggende Ford Escort sedan uitvoering met 4 deuren en!!!! een schuifdakkie! Goeie bak (tot nog toe...) voor weer weinig geld. Wel een stuk luxer/ netter deze keer dan mijn ouwe peugeot.
Ook al weer wat gechilled op Renesse playa als strandwacht natuurlijk en das nooit verkeerd. Nu vooral hard aan t werk met lange intensieve dagen van lesgeven en trainingen doen met offshore werkers van over de hele wereld. Voor een impressie check www.nutec.nl
Binnenkort met Willem naar de TT van Assen, beetje genieten van de zomer hier en wellicht even op vakantie. Helaas moet ik het hier zonder Pichincha vulkaan in mijn achtertuin doen... Dan maar paalkamperen in de Chaamse bossen.
Voor zover en voor later...........
siesta time!!
Rob
Lang niets geschreven maar eindelijk toch groot nieuws; ik heb weer een vaste baan! En wel terug bij Nutec waar ik 2 jaar geleden ook alheb gewerkt en toen (met vast contract) weg ben gegaan voor mijn masterstudie. Deze keer heerst er duidelijk een betere sfeer, nieuwe collega's en een nieuw management tot mijn vreugde en.... een beter salaris! Geen slechte move, weggaan en 2 jaar later terug komen met een betere deal. Hahaha.
Daarnaast ben ik bij Jolanda ingetrokken zoals gepland, huidig adres is dus nu
Lombokstraat 25
3312 VD Dordrecht
Afgelopen week officieel de sleutel ingeleverd van mijn kamer in Utrecht. Afscheid van een mooie periode aldaar maar de eeuwige discussie over schoonmaken meer dan beu dus tijd om te vertrekken. Ok rijden Jolanda en ik al een maandje rond in een nieuwe auto. Een lekkere onbestendige en niets zeggende Ford Escort sedan uitvoering met 4 deuren en!!!! een schuifdakkie! Goeie bak (tot nog toe...) voor weer weinig geld. Wel een stuk luxer/ netter deze keer dan mijn ouwe peugeot.
Ook al weer wat gechilled op Renesse playa als strandwacht natuurlijk en das nooit verkeerd. Nu vooral hard aan t werk met lange intensieve dagen van lesgeven en trainingen doen met offshore werkers van over de hele wereld. Voor een impressie check www.nutec.nl
Binnenkort met Willem naar de TT van Assen, beetje genieten van de zomer hier en wellicht even op vakantie. Helaas moet ik het hier zonder Pichincha vulkaan in mijn achtertuin doen... Dan maar paalkamperen in de Chaamse bossen.
Voor zover en voor later...........
siesta time!!
Rob
Tuesday, April 3, 2007
Holanda
Home sweet home
Sinds gisteren ben ik weer terug in Utrecht en waarempel, de zon scheen. En hoe. Vrienden zaten al in t park met een flesje mousserende wijn, hapjes en sushi. Dus Jolanda en ik ook maar maar met een flesje richting park getoogd... en dat was errug gezellig!
Vanochtend, net als gisteren, al weer gaan hardlopen maar nu door de snijdende wind, miezerregen en koude. Aaargg terug in NL dacht ik en sindsdien voel ik me wat gebroken, alsof er een kleine griep in de spieren is gekropen als reactie op de jetlag. Anyway, it's good to be back. De zon heeft al geschenen en het volk is al ontwaakt uit de typische hollandse winterslaap. Nu is het tijd voor de afsluiting van de stage en de studie en op naar een nieuwe fase; werken. Er loopt nog een sollicitatie en ondertussen blijven we zoeken. Daarnaast druk bezig met de voorbereidingen van het strandwachtseizoen in Renesse en natuurlijk met mijn ceremoniemeester taak voor de bruiloft van Alain en Siera. Het leven is leuk!
Afgelopen weekend was nog leuker. Donderdagavond op Schiphol aangekomen alwaar een familie ontvangst comite mij opwachtte compleet met Ecuadoraanse hooglandcowboys. Vandaar naar Dordrecht voor een fijne nacht met mijn vriendin (veel geslapen natuurlijk) en de volgende ochtend al weer naar de Ardennen voor Alains vrijgezelleweekend. Dat was natuurlijk weer een dolle boel met veel drank en gelach. Paintballen in Durbuy was een pijnlijke ervaring en weer lachen natuurlijk met een stel van die idiote kamikaze piloten. Daarna ons goed vol laten laven met kabouterbier in de Chouffe brouwerij, helemaal best.
De laatste weken Ecuador waren hard werken aan het business plan, nog even een leuke rafttocht gemaakt en de Pichincha vulkaan afgelopen met hangover en een aantal erg leuke (afscheids)feestjes gehad. Pieter die bij mij op bezoek was is ook woensdag vertrokken, jammer dat we andere vluchten hadden maar het was wel gezellig met hem in huis.
En april is verjaardagsmaand dus genoeg feestjes om ons te vermaken. All the best to everyone of you!
Tot in NL.
Rob
Sinds gisteren ben ik weer terug in Utrecht en waarempel, de zon scheen. En hoe. Vrienden zaten al in t park met een flesje mousserende wijn, hapjes en sushi. Dus Jolanda en ik ook maar maar met een flesje richting park getoogd... en dat was errug gezellig!
Vanochtend, net als gisteren, al weer gaan hardlopen maar nu door de snijdende wind, miezerregen en koude. Aaargg terug in NL dacht ik en sindsdien voel ik me wat gebroken, alsof er een kleine griep in de spieren is gekropen als reactie op de jetlag. Anyway, it's good to be back. De zon heeft al geschenen en het volk is al ontwaakt uit de typische hollandse winterslaap. Nu is het tijd voor de afsluiting van de stage en de studie en op naar een nieuwe fase; werken. Er loopt nog een sollicitatie en ondertussen blijven we zoeken. Daarnaast druk bezig met de voorbereidingen van het strandwachtseizoen in Renesse en natuurlijk met mijn ceremoniemeester taak voor de bruiloft van Alain en Siera. Het leven is leuk!
Afgelopen weekend was nog leuker. Donderdagavond op Schiphol aangekomen alwaar een familie ontvangst comite mij opwachtte compleet met Ecuadoraanse hooglandcowboys. Vandaar naar Dordrecht voor een fijne nacht met mijn vriendin (veel geslapen natuurlijk) en de volgende ochtend al weer naar de Ardennen voor Alains vrijgezelleweekend. Dat was natuurlijk weer een dolle boel met veel drank en gelach. Paintballen in Durbuy was een pijnlijke ervaring en weer lachen natuurlijk met een stel van die idiote kamikaze piloten. Daarna ons goed vol laten laven met kabouterbier in de Chouffe brouwerij, helemaal best.
De laatste weken Ecuador waren hard werken aan het business plan, nog even een leuke rafttocht gemaakt en de Pichincha vulkaan afgelopen met hangover en een aantal erg leuke (afscheids)feestjes gehad. Pieter die bij mij op bezoek was is ook woensdag vertrokken, jammer dat we andere vluchten hadden maar het was wel gezellig met hem in huis.
En april is verjaardagsmaand dus genoeg feestjes om ons te vermaken. All the best to everyone of you!
Tot in NL.
Rob
Friday, March 9, 2007
Chimborazo beklimming
Hermanos vs hermanos
Donderdag vroeg in de ochtend heb ik een nieuw hoogtepunt in mijn leven bereikt; 6150m om 6:30u!! Helemaal gelukkig mee ondanks dat het nog niet de top was. Die lag op 6310 en was net buiten bereik. Maar ja er zat dan ook een hoop tegen en de factor hermanos vs hermanos (broers tegen broers) speelde een grote rol. Het begon om woensdagavond 22:00 dat Leo zich niet helemaal sterk en goed voelde na minimaal geslapen te hebben. Marco en ik hebben misschien ook maar een uur of wat geslapen. Ontbijten, uitrusting aan en rugzak met helm, stijgijzers en pickel mee. Om 23:00u, op 4800m hoogte vertrokken we met hoofdlampje en 2 gidsen over iets wat op een pad leek maar meer weg had van een hoop rotsen en vulkanische stenen, leuk voor in de badkamer of als tuin decoratie. Daar vroeg ik al of ik met een van de 2 gidsen vooruit mocht op mijn eigen tempo naar het begin van de gletsjer op5400m. Een vage nee zonder duidelijke uitleg kwam eruit dus sukkelde ik maar verder met in gedachte druk aan het rekenen of we het in dit tempo wel zouden halen. Na 2 uur moesten de stijgijzers aan omdat het al een tijdje aan het sneeuwen was en er nu toch al zeker 5 cm was gevallen.
Marco voelde zich wel goed maar steeg erg langzaam maar hij kwam omhoog en daar ging het om. Leo en ik gingen samen met een gids verder, aan elkaar gebonden met touwen, gids voorop, dan Leo en ik achteraan. Ik voelde me supergoed en we liepen nu niet meer achter 2 gidsen met een jong Duits stel waarvan het meisje al blijkbaar liep over te geven; hoogteziekte maar blijkbaar niet genoeg voor de gidsen om om te keren en af te dalen, de enig remedie. Het was inmiddels al flink aan het sneeuwen en dat werd een sneeuwstorm met harde wind. De gidsen plakten veel te veel samen naar onze mening en dat kwam zeker ook omdat onze gidsen broers waren en nog een broer hadden die met de Duitsers meeliepen. Inmiddels kwamen de steile wanden waar we met pickel moesten klimmen en begon het juist interessant en echt gaaf te worden.
Leo en ik samen met 1 van de broer-gidsen hadden een kleine voorsprong op het Duitse stel met een Engels sprekende gids en een van de broers en Marco daar weer achter met de andere broer. Vanwege het vele drinken om uitdroging op hoogte te voorkomen had ik continue mijn blaas op springen. Maar iedere keer kostte het veel tijd om de gordel los te maken, met vingers die meteen koud werden zodra ze uit de handschoen kwamen, waardoor de Duitse groep weer binnen praat afstand kwam. Hierdoor konden de gidsen de situatie bespreken, in hun ogen slecht weer, onervaren klimmers en trage vordering. En omdat ze het zogenaamd gevaarlijk vonden en het weer zou gaan verslechteren (volgens weersvoorspellingen die ze zogezegd hadden gecheckt) werd een collectieve terugkeer besproken. Ik verstond natuurlijk alles begon steeds meer pissed te worden op het feit dat alles met elkaar werd besproken in plaats van gewoon door te knallen met diegene die niet hoogteziek zijn. Leo en ik hadden sterk het vermoeden dat de gidsen, 3 broers en 1 Engels sprekende, gewoon gezellig in de berghut wilden zijn en zo makkelijk hun geld verdienen. Daar had ik dus geen zin in dus ik zei dat Leo en ik nog een half uur door wilden om te kijken wat het weer zou doen. De wind was inmiddels gaan liggen, het sneeuwde nog. En ja hoor, na 20 min. hield het ook op met sneeuwen en zagen we sterren! Toen ik dat zei was onze gids erg stil. Het niet beantwoorden van onze vragen was een andere erg negatieve eigenschap en een waardoor we het idee kregen niet op onze gids te kunnen vertrouwen mocht het nodig zijn.
Marco zijn gids zag het al helemaal niet zitten en probeerde steeds om te keren. Marco had het juist naar zijn zin ondanks zijn lage tempo en zijn idee was dan ook om door te gaan tot hij ons zou tegen komen, terug kerende van de top of waar dan ook. Toen de Duiste groep afdaalde werd hem verteld dat wij er ook aan kwamen wat dus een leugen was. En zo ging het de gehele tijd. Dankzij al het oponthoud, discussies, trage groep voor ons in het begin en slecht weer waren we vrij laat hoog op de berg waardoor we niet veel speling in tijd meer hadden. Daarbij kwamen de bruut steile hellingen (zwarte pistes zijn er niets bij) en de lading verse sneeuw waardoor je tot je middel bijna wegzakte wat Leo 3 keer overkomen is. Ondoenlijk haast en met een al reeds lang uitgeputte Leo die puur op wilskracht omhoog klom besloten we uiteindelijk om maar om te keren. De gids stelde met zijn stomme kop nog voor om Leo achter te laten op zo'n steile helling om met mij even naar de top te lopen.... lekker idee om in je eentje in de schaduwkou van een berg om half 7 s'ochtends te zitten wachten op je gids en een vriend. Not dus! Ik hoefde niet zo nodig een stempel voor het behalen van die top als een vriend van je zit te onderkoelen op een helling waar een beweging de verkeerde kan betekenen.
Al met al was het een bruut zware tocht op een berg die niet te vergelijken is met de Cotopaxi waar je in theorie 'gewoon' omhoog loopt. Dit was er een waar echt geklommen wordt met de voorste punten van je stijgijzers en je pickel die je in de sneeuw en ijs moet rammen. Een waarvan de hellingen op een skipiste niet te vinden zijn en een waarin de sneeuwstorm het er niet makkelijker op maakte. Maar uiteindelijk hebben Leo en ik een nieuwe hoogte bereikt, zijn we weer erg diep gegaan en roken we zwavelgassen en zagen we een lucht vol as afkomstig van onze buurman de Tungurahua. We hebben veel gelachen, redelijk goede uitzichten gehad en 12 uur aan een stuk geklommen gedaald. We waren helemaal op, de accu was leeg, de pasta na terugkomst in Riobamba was lekker en van de busreis naar Quito van 3 en een half uur heb ik maar 20 minuten meegemaakt.
Chimborazo 2007, een geweldige ervaring met mijn reisbroers, teleurstellende gidsen, een niet zo mooie tocht vanwege het ontbreken van ijswanden, een hele lange aanloop over rotsen maar wel een 6000-er beklommen en super gave ijswanden beklommen met pickel, lekker gegeten en heel veel gelachen met z'n drieen. Nu begint de vakantie pas echt voor Leo en Marco en ik ben weer aan het werk. Mijn inspiratie en productiviteit zijn hoog en ik heb nog een kleine 3 weken te gaan.
Voordat Marco en Leo weggaan dinsdag en Pieter aankomt gaan we ter afsluiting zondag nog een klasse 4+ raften in Tena want een hogere klasse is er niet. Dat wordt dus wild, wet and fun! Een herhaling van onze rafttocht in Costa Rica maar dan het echte werk, big waves!
Over het weer hoef ik jullie niets te vertellen want ik begreep dat de Tungurahua in het nieuws is geweest. Hij spuugt lava en as uit maar dat is hier net zo normaal als een overstroming van de uiterwaarden van de Rijn en Maas. No stress dus.
saludos
Rob
Donderdag vroeg in de ochtend heb ik een nieuw hoogtepunt in mijn leven bereikt; 6150m om 6:30u!! Helemaal gelukkig mee ondanks dat het nog niet de top was. Die lag op 6310 en was net buiten bereik. Maar ja er zat dan ook een hoop tegen en de factor hermanos vs hermanos (broers tegen broers) speelde een grote rol. Het begon om woensdagavond 22:00 dat Leo zich niet helemaal sterk en goed voelde na minimaal geslapen te hebben. Marco en ik hebben misschien ook maar een uur of wat geslapen. Ontbijten, uitrusting aan en rugzak met helm, stijgijzers en pickel mee. Om 23:00u, op 4800m hoogte vertrokken we met hoofdlampje en 2 gidsen over iets wat op een pad leek maar meer weg had van een hoop rotsen en vulkanische stenen, leuk voor in de badkamer of als tuin decoratie. Daar vroeg ik al of ik met een van de 2 gidsen vooruit mocht op mijn eigen tempo naar het begin van de gletsjer op5400m. Een vage nee zonder duidelijke uitleg kwam eruit dus sukkelde ik maar verder met in gedachte druk aan het rekenen of we het in dit tempo wel zouden halen. Na 2 uur moesten de stijgijzers aan omdat het al een tijdje aan het sneeuwen was en er nu toch al zeker 5 cm was gevallen.
Marco voelde zich wel goed maar steeg erg langzaam maar hij kwam omhoog en daar ging het om. Leo en ik gingen samen met een gids verder, aan elkaar gebonden met touwen, gids voorop, dan Leo en ik achteraan. Ik voelde me supergoed en we liepen nu niet meer achter 2 gidsen met een jong Duits stel waarvan het meisje al blijkbaar liep over te geven; hoogteziekte maar blijkbaar niet genoeg voor de gidsen om om te keren en af te dalen, de enig remedie. Het was inmiddels al flink aan het sneeuwen en dat werd een sneeuwstorm met harde wind. De gidsen plakten veel te veel samen naar onze mening en dat kwam zeker ook omdat onze gidsen broers waren en nog een broer hadden die met de Duitsers meeliepen. Inmiddels kwamen de steile wanden waar we met pickel moesten klimmen en begon het juist interessant en echt gaaf te worden.
Leo en ik samen met 1 van de broer-gidsen hadden een kleine voorsprong op het Duitse stel met een Engels sprekende gids en een van de broers en Marco daar weer achter met de andere broer. Vanwege het vele drinken om uitdroging op hoogte te voorkomen had ik continue mijn blaas op springen. Maar iedere keer kostte het veel tijd om de gordel los te maken, met vingers die meteen koud werden zodra ze uit de handschoen kwamen, waardoor de Duitse groep weer binnen praat afstand kwam. Hierdoor konden de gidsen de situatie bespreken, in hun ogen slecht weer, onervaren klimmers en trage vordering. En omdat ze het zogenaamd gevaarlijk vonden en het weer zou gaan verslechteren (volgens weersvoorspellingen die ze zogezegd hadden gecheckt) werd een collectieve terugkeer besproken. Ik verstond natuurlijk alles begon steeds meer pissed te worden op het feit dat alles met elkaar werd besproken in plaats van gewoon door te knallen met diegene die niet hoogteziek zijn. Leo en ik hadden sterk het vermoeden dat de gidsen, 3 broers en 1 Engels sprekende, gewoon gezellig in de berghut wilden zijn en zo makkelijk hun geld verdienen. Daar had ik dus geen zin in dus ik zei dat Leo en ik nog een half uur door wilden om te kijken wat het weer zou doen. De wind was inmiddels gaan liggen, het sneeuwde nog. En ja hoor, na 20 min. hield het ook op met sneeuwen en zagen we sterren! Toen ik dat zei was onze gids erg stil. Het niet beantwoorden van onze vragen was een andere erg negatieve eigenschap en een waardoor we het idee kregen niet op onze gids te kunnen vertrouwen mocht het nodig zijn.
Marco zijn gids zag het al helemaal niet zitten en probeerde steeds om te keren. Marco had het juist naar zijn zin ondanks zijn lage tempo en zijn idee was dan ook om door te gaan tot hij ons zou tegen komen, terug kerende van de top of waar dan ook. Toen de Duiste groep afdaalde werd hem verteld dat wij er ook aan kwamen wat dus een leugen was. En zo ging het de gehele tijd. Dankzij al het oponthoud, discussies, trage groep voor ons in het begin en slecht weer waren we vrij laat hoog op de berg waardoor we niet veel speling in tijd meer hadden. Daarbij kwamen de bruut steile hellingen (zwarte pistes zijn er niets bij) en de lading verse sneeuw waardoor je tot je middel bijna wegzakte wat Leo 3 keer overkomen is. Ondoenlijk haast en met een al reeds lang uitgeputte Leo die puur op wilskracht omhoog klom besloten we uiteindelijk om maar om te keren. De gids stelde met zijn stomme kop nog voor om Leo achter te laten op zo'n steile helling om met mij even naar de top te lopen.... lekker idee om in je eentje in de schaduwkou van een berg om half 7 s'ochtends te zitten wachten op je gids en een vriend. Not dus! Ik hoefde niet zo nodig een stempel voor het behalen van die top als een vriend van je zit te onderkoelen op een helling waar een beweging de verkeerde kan betekenen.
Al met al was het een bruut zware tocht op een berg die niet te vergelijken is met de Cotopaxi waar je in theorie 'gewoon' omhoog loopt. Dit was er een waar echt geklommen wordt met de voorste punten van je stijgijzers en je pickel die je in de sneeuw en ijs moet rammen. Een waarvan de hellingen op een skipiste niet te vinden zijn en een waarin de sneeuwstorm het er niet makkelijker op maakte. Maar uiteindelijk hebben Leo en ik een nieuwe hoogte bereikt, zijn we weer erg diep gegaan en roken we zwavelgassen en zagen we een lucht vol as afkomstig van onze buurman de Tungurahua. We hebben veel gelachen, redelijk goede uitzichten gehad en 12 uur aan een stuk geklommen gedaald. We waren helemaal op, de accu was leeg, de pasta na terugkomst in Riobamba was lekker en van de busreis naar Quito van 3 en een half uur heb ik maar 20 minuten meegemaakt.
Chimborazo 2007, een geweldige ervaring met mijn reisbroers, teleurstellende gidsen, een niet zo mooie tocht vanwege het ontbreken van ijswanden, een hele lange aanloop over rotsen maar wel een 6000-er beklommen en super gave ijswanden beklommen met pickel, lekker gegeten en heel veel gelachen met z'n drieen. Nu begint de vakantie pas echt voor Leo en Marco en ik ben weer aan het werk. Mijn inspiratie en productiviteit zijn hoog en ik heb nog een kleine 3 weken te gaan.
Voordat Marco en Leo weggaan dinsdag en Pieter aankomt gaan we ter afsluiting zondag nog een klasse 4+ raften in Tena want een hogere klasse is er niet. Dat wordt dus wild, wet and fun! Een herhaling van onze rafttocht in Costa Rica maar dan het echte werk, big waves!
Over het weer hoef ik jullie niets te vertellen want ik begreep dat de Tungurahua in het nieuws is geweest. Hij spuugt lava en as uit maar dat is hier net zo normaal als een overstroming van de uiterwaarden van de Rijn en Maas. No stress dus.
saludos
Rob
Friday, March 2, 2007
De Daltons op de Chimborazo
Daar waar zuurstof schaars is.
De Chimborazo gaat door, gepland en geboekt, gidsen zijn geregeld en voorbereidingen worden getroffen. Marco en Leo zijn met acclimatisatie bezig op de Quilotoa Loop, 2 dagen hiken naar het gelijknamige kratermeer op 3900m en daar overnachten. Dit is belangrijk om het lichaam voldoende rode bloedcellen aan te laten maken om de kans op hoogteziekte te verminderen. Voorkomen gaat helaas niet en het blijft dus spannend tot het moment van klimmen wat het lichaam doet op zulke hoogtes. Ter voorbereiding van de Chimborazo was het verstandig om te gaan "oefenen" op de Cotopaxi vulkaan, 5897m. Gletsjer training met stijgijzers en pickel was noodzakelijk voor de Chimborazo waar je niet kunt oefenen omdat de gletsjer te ver van de berghut ligt. Daar is het dus meteen actie! Maar ja, als ze de Cotopaxi halen hebben ze al hoger gestaan dan ooit en daarmee een geweldige prestatie neer gezet; acclimatiseren in minder dan een week tijd.
Zondagnacht gaan ze klimmen en als het weer niet tegen zit zijn ze maandagochtend op de top. Dinsdag is de rustdag en voor mij de dag om naar Riobamba af te reizen om vandaar de Chimborazo te beklimmen. Hoogteziekte en het weer zijn de weinige obstakels die in de weg staan voor de eerste 6000er zijn van mij en ons leven. Wat een overwinning en prestatie zal dat zijn. Woensdagnacht 01:00 lokale tijd vertrekken we om rond 08:00 a 09:00 op de top aan te komen. In NL is het dan 6 uur later. We zullen zwaaien als we op de top zijn...
Acclimatisatie
Ter voorbereiding loop ik zondag de Pichincha vulkaan naast Quito op om in de berghut op 4550m te overnachten. Ook ik zal de acclimatisatie nodig hebben want 2850m is wel hoog maar niks als je naar 6300 moet. Dus zondag 7 uur klimmen en maandag 5/6 uur dalen via een andere route om bij de TeleferiQo (lift) uit te komen die me midden in Quito afzet. Fijn een stukje lopen.
De Chimborazo gaat deze keer met 2 gidsen beklommen worden waar wij maar met z'n 3en zijn. Mocht het nodig zijn kan er altijd iemand terug of door met 1 van de gidsen. Heavy zal het worden want deze keer kunnen we niet om de ijswanden heen zoals op de Cotopaxi. Die wordt daarom altijd bestempeld als een loopberg waar "iedereen" wel even op kan die goed uithoudingsvermogen heeft. Nu zullen we meerdere keren rechte ijswanden moeten beklimmen wat voor ons 3 weleens zwaar uit zou kunnen vallen. Maar "summit fever" mag niet ten koste gaan van alles dus opgeven is deze keer wel toegestaan, hoezeer dat ook tegen mijn principes is. Volgende week donderdag/ vrijdag laten we weten of we het gehaald hebben.
Stay in touch, cause we are going INTO THIN AIR!!
Los tres hermanos,
Marco, Leo en Rob
De Chimborazo gaat door, gepland en geboekt, gidsen zijn geregeld en voorbereidingen worden getroffen. Marco en Leo zijn met acclimatisatie bezig op de Quilotoa Loop, 2 dagen hiken naar het gelijknamige kratermeer op 3900m en daar overnachten. Dit is belangrijk om het lichaam voldoende rode bloedcellen aan te laten maken om de kans op hoogteziekte te verminderen. Voorkomen gaat helaas niet en het blijft dus spannend tot het moment van klimmen wat het lichaam doet op zulke hoogtes. Ter voorbereiding van de Chimborazo was het verstandig om te gaan "oefenen" op de Cotopaxi vulkaan, 5897m. Gletsjer training met stijgijzers en pickel was noodzakelijk voor de Chimborazo waar je niet kunt oefenen omdat de gletsjer te ver van de berghut ligt. Daar is het dus meteen actie! Maar ja, als ze de Cotopaxi halen hebben ze al hoger gestaan dan ooit en daarmee een geweldige prestatie neer gezet; acclimatiseren in minder dan een week tijd.
Zondagnacht gaan ze klimmen en als het weer niet tegen zit zijn ze maandagochtend op de top. Dinsdag is de rustdag en voor mij de dag om naar Riobamba af te reizen om vandaar de Chimborazo te beklimmen. Hoogteziekte en het weer zijn de weinige obstakels die in de weg staan voor de eerste 6000er zijn van mij en ons leven. Wat een overwinning en prestatie zal dat zijn. Woensdagnacht 01:00 lokale tijd vertrekken we om rond 08:00 a 09:00 op de top aan te komen. In NL is het dan 6 uur later. We zullen zwaaien als we op de top zijn...
Acclimatisatie
Ter voorbereiding loop ik zondag de Pichincha vulkaan naast Quito op om in de berghut op 4550m te overnachten. Ook ik zal de acclimatisatie nodig hebben want 2850m is wel hoog maar niks als je naar 6300 moet. Dus zondag 7 uur klimmen en maandag 5/6 uur dalen via een andere route om bij de TeleferiQo (lift) uit te komen die me midden in Quito afzet. Fijn een stukje lopen.
De Chimborazo gaat deze keer met 2 gidsen beklommen worden waar wij maar met z'n 3en zijn. Mocht het nodig zijn kan er altijd iemand terug of door met 1 van de gidsen. Heavy zal het worden want deze keer kunnen we niet om de ijswanden heen zoals op de Cotopaxi. Die wordt daarom altijd bestempeld als een loopberg waar "iedereen" wel even op kan die goed uithoudingsvermogen heeft. Nu zullen we meerdere keren rechte ijswanden moeten beklimmen wat voor ons 3 weleens zwaar uit zou kunnen vallen. Maar "summit fever" mag niet ten koste gaan van alles dus opgeven is deze keer wel toegestaan, hoezeer dat ook tegen mijn principes is. Volgende week donderdag/ vrijdag laten we weten of we het gehaald hebben.
Stay in touch, cause we are going INTO THIN AIR!!
Los tres hermanos,
Marco, Leo en Rob
Tuesday, February 27, 2007
De Daltons in Ecuador
Buenos dias Holanda!
Caramba! de Daltons zijn gearriveerd, Averal, William en Joe. Vrijdag kwam Averal (Marco) aan te paard met 3 cowboyhoeden. Dus ik (Joe) kreeg er een en afgelopen zondag kwam William (Leo) aan. Maar toen hebben Marco en ik even voor een mooi ontvangstcomite gezorgd namelijk verkleed als Ecuadoraanse cowboys die zo van de paramo (koude graslanden hoog in de bergen) afkwamen. Dezelfde dag hebben we in het leerdorpje van het land 2 prachtige leren overbroeken gekocht met lama en geiten wol bezet. Een foto waard ware het niet dat ik geen fotos meer op de site gezet krijg... misschien later.
Toen Leo uit het vliegveld kwam stonden wij in vol ornaat klaar, ik stond op de schouders van acrobaat Marco en allebei met hoed, zakdoek, bloes en leren broek. Hahaaa, volksvermaak op het vliegveld van Quito!
Gisteren zijn ze op pad gegaan naar het Milpe reservaat van de Mindo Cloudforest Foundation, het tropisch laagland in om vanaf vandaag aan de hoogte acclimatisatie te beginnen ter voorbereiding van ...................................... de beklimming van de Chimborazo. De hoogste rakker uit de Ecuadoraanse Andes en met 6310m geen flauwe berg. Dat wordt afzien dus. Gepland: volgende week dinsdagnacht vertrek en aankomst ergens op woensdagochtend na een uur of 7 klimmen. Gelukkig kunnen we daarna met de roltrap naar beneden want moe zullen we zijn, reken maar. En als we het halen hebben we het dichtst bij de maan gestaan mogelijk op aarde. Wie zich afvraagt waarom de Mount Everest niet, zie een van mijn eerste blogverhalen.
En als alles doorgaat dan gaan we nog met mijn Ecuadoraanse vriend David en een berggids vriend van hem ook. Dan zijn het op eens 5 Daltons die op jacht gaan naar een vliegende condor want veel meer leeft er niet op die hoogte. Dus vanochtend ben ik weer vroeg uit de veren gegaan om anderhalf uur te trainen met de mountainbike in het bos (stadspark) op 3000m. Zondag even de Pichincha (4700m) vulkaan naast Quito weer oprennen waar ik met Jolanda eerder al was. En dan het echte werk met touwen, stijgijzers en pikhouweel.
Tot die tijd ben ik weer druk aan het schrijven met hernieuwde energie in een prettige omgeving. Er is weinig contact tussen mij en mijn stagebegeleider en dat zorgt voor een hoop rust en productiviteit. Met nog 5 weken te gaan kunnen we nog wel een aardig business plan schrijven. Verder geen schokkend nieuws daarover.
Op het moment doet mijn (Pieters) appartement dienst als schuilhut voor de Daltons Averal en William die op vakantie zijn tot 13 maart. Dezelfde dag dat zij weggaan s'avonds komt in de ochtend Lucky Luck aan (vriend Pieter die ooit als toerist mee was op een Maya reis en 2 weekjes Ecuador aan doet). De grote vraag is nu of het de Daltons lukt om uit de handen van Lucky Luck te blijven.... wordt vervolgd!
Rijst, jurken en rum
Maar afgelopen weekend hadden we nog een alleraardigst feestje in Ibarra, 3 uur naar het noorden. Ruud ging met Carolina trouwen voor de kerk en feesten voor de familie voordat ze definitief in NL gaan wonen. Carolina is een oude bekende van 2001 toen ik bij ATC werkte en Ruud was, hoe kan het ook weer anders, in 2003 met de 2 maanden durende Inca Expeditie mee. Velen van de groep toen wilden na bijna 2 maanden wel eens wat anders dan rijst met kip en vroegen aan mij waar de MacDonalds was in Quito. Ik wist iets veel beters: kroketten, frikandellen en hollandse sate bij Lex in bar-restaurant El Holandes. En wie kwamen we daar tegen, juist Carolina. En het toeval wil dat 3 jaar na dato ik toevallig ook in Ecuador ben als zij trouwen. Dus Marco en ik naar de winkel om een kilo rijst te kopen, Hema rookworsten onder de arm als kado en op naar de kerk. Die mis begon natuurlijk 3 kwartier te laat, viel al mee dat de pastoor niet dronken was, en bij het verlaten van de kerk (voor t zingen de kerk uit..) stond ik al weer boven op de schouders van Marco m'n pak rijst te legen. De kogel was door de kerk zeg maar en het ijs op de Chimborazo was gebroken. Met de familie mee naar de feestlocatie en daar werden we ontvangen met champagne, hmmmm. Nog maar eentje... Ons idee was om vroeg te beginnen met drinken om ook weer vroeg weg te kunnen, zo een lange nacht te maken en vroeg de Imbabura vulkaan op te kunnen. Mooi plan, heel mooi plan. Maar daar bleef het dan ook bij. Maar het lag niet aan ons!
Eerst al liep de mis zwaar uit, vervolgens begon het feestje op zijn gemak met wat folkloristische dansen (daar liepen onze mooie leren broeken tussen), toen kwam eindelijk alcohol op tafel, flessen Bacardi Limon met kannen water en Sprite. En dat terwijl de bar iets verderop zo mooi vol stond met allerlei drank en Heineken op tap! Helaas maar ook best, waarum ook niet zeggen we dan. Dus Marco begint lekker te schenken bij zichzelf en we namen de rest van de tafel gezellig mee. Tegenover ons zaten nota bene Bramcito (van ATC en die van de Ruminahui foto) en zijn vrouw Veronica wat weer voor de nodige lol heeft gezorgd. Veronica moest terugrijden naar Quito omdat Bram met de KLM om 10:00 naar NL vloog, die zal het zwaar hebben gehad tijdens de vlucht... maar Veronica was niet altijd zo gecharmeerd van onze humor. Jammer maar wij hebben er niet minder om gelachen en de zaal evenmin! Trapezes maken met nog een gekke hollander, polonaise met de gehele familie, Ecuadoraanse meiden met strakke jurkjes in de billen knijpen waardoor Marco een boze moeder achter zich aan kreeg en nog veel meer gekke fratsen.
Na laaang wachten en na nog veeeeel meer rum en gedans kwam om 23:00 eindelijk het eten.... tja dan ligt het niet aan ons dat we zondag dus maar niet meer omhoog zijn gehiked. Ons hotel met zwembad, sauna en jacuzzi met halve meter schuim beviel ons iets beter op dat moment. Vooral als schuimmummie de sauna inlopen waarin mensen zitten was erg lachen.
Zo, nu hebben jullie een beetje een idee hoe een standaard weekend in Ecuador eruit kan zien. Hoe zijn jullie weekenden, daar ben ik wel weer benieuwd naar.
Nog even een weerpraatje? Een paar keer heb ik gedacht terug in NL te zijn omdat het de hele dag grijs bleef. Maar dan werd ik de volgende dag weer wakker met stralende zon op mijn bed, kroop (eerder droop) er dan van ellende maar uit om aan de andere kant van het raam op mijn prive dakterras in de heerlijke ochtendzon te gaan liggen. Klinkt het verleidelijk? Kom dan maar langs. Maar ik zal zeker de zon meenemen als ik terugga naar NL. Dat doe ik dan wel voor jullie.
Saludos
Rob
Oh en Johnny and his tails, nog gefeliciteerd!!
Caramba! de Daltons zijn gearriveerd, Averal, William en Joe. Vrijdag kwam Averal (Marco) aan te paard met 3 cowboyhoeden. Dus ik (Joe) kreeg er een en afgelopen zondag kwam William (Leo) aan. Maar toen hebben Marco en ik even voor een mooi ontvangstcomite gezorgd namelijk verkleed als Ecuadoraanse cowboys die zo van de paramo (koude graslanden hoog in de bergen) afkwamen. Dezelfde dag hebben we in het leerdorpje van het land 2 prachtige leren overbroeken gekocht met lama en geiten wol bezet. Een foto waard ware het niet dat ik geen fotos meer op de site gezet krijg... misschien later.
Toen Leo uit het vliegveld kwam stonden wij in vol ornaat klaar, ik stond op de schouders van acrobaat Marco en allebei met hoed, zakdoek, bloes en leren broek. Hahaaa, volksvermaak op het vliegveld van Quito!
Gisteren zijn ze op pad gegaan naar het Milpe reservaat van de Mindo Cloudforest Foundation, het tropisch laagland in om vanaf vandaag aan de hoogte acclimatisatie te beginnen ter voorbereiding van ...................................... de beklimming van de Chimborazo. De hoogste rakker uit de Ecuadoraanse Andes en met 6310m geen flauwe berg. Dat wordt afzien dus. Gepland: volgende week dinsdagnacht vertrek en aankomst ergens op woensdagochtend na een uur of 7 klimmen. Gelukkig kunnen we daarna met de roltrap naar beneden want moe zullen we zijn, reken maar. En als we het halen hebben we het dichtst bij de maan gestaan mogelijk op aarde. Wie zich afvraagt waarom de Mount Everest niet, zie een van mijn eerste blogverhalen.
En als alles doorgaat dan gaan we nog met mijn Ecuadoraanse vriend David en een berggids vriend van hem ook. Dan zijn het op eens 5 Daltons die op jacht gaan naar een vliegende condor want veel meer leeft er niet op die hoogte. Dus vanochtend ben ik weer vroeg uit de veren gegaan om anderhalf uur te trainen met de mountainbike in het bos (stadspark) op 3000m. Zondag even de Pichincha (4700m) vulkaan naast Quito weer oprennen waar ik met Jolanda eerder al was. En dan het echte werk met touwen, stijgijzers en pikhouweel.
Tot die tijd ben ik weer druk aan het schrijven met hernieuwde energie in een prettige omgeving. Er is weinig contact tussen mij en mijn stagebegeleider en dat zorgt voor een hoop rust en productiviteit. Met nog 5 weken te gaan kunnen we nog wel een aardig business plan schrijven. Verder geen schokkend nieuws daarover.
Op het moment doet mijn (Pieters) appartement dienst als schuilhut voor de Daltons Averal en William die op vakantie zijn tot 13 maart. Dezelfde dag dat zij weggaan s'avonds komt in de ochtend Lucky Luck aan (vriend Pieter die ooit als toerist mee was op een Maya reis en 2 weekjes Ecuador aan doet). De grote vraag is nu of het de Daltons lukt om uit de handen van Lucky Luck te blijven.... wordt vervolgd!
Rijst, jurken en rum
Maar afgelopen weekend hadden we nog een alleraardigst feestje in Ibarra, 3 uur naar het noorden. Ruud ging met Carolina trouwen voor de kerk en feesten voor de familie voordat ze definitief in NL gaan wonen. Carolina is een oude bekende van 2001 toen ik bij ATC werkte en Ruud was, hoe kan het ook weer anders, in 2003 met de 2 maanden durende Inca Expeditie mee. Velen van de groep toen wilden na bijna 2 maanden wel eens wat anders dan rijst met kip en vroegen aan mij waar de MacDonalds was in Quito. Ik wist iets veel beters: kroketten, frikandellen en hollandse sate bij Lex in bar-restaurant El Holandes. En wie kwamen we daar tegen, juist Carolina. En het toeval wil dat 3 jaar na dato ik toevallig ook in Ecuador ben als zij trouwen. Dus Marco en ik naar de winkel om een kilo rijst te kopen, Hema rookworsten onder de arm als kado en op naar de kerk. Die mis begon natuurlijk 3 kwartier te laat, viel al mee dat de pastoor niet dronken was, en bij het verlaten van de kerk (voor t zingen de kerk uit..) stond ik al weer boven op de schouders van Marco m'n pak rijst te legen. De kogel was door de kerk zeg maar en het ijs op de Chimborazo was gebroken. Met de familie mee naar de feestlocatie en daar werden we ontvangen met champagne, hmmmm. Nog maar eentje... Ons idee was om vroeg te beginnen met drinken om ook weer vroeg weg te kunnen, zo een lange nacht te maken en vroeg de Imbabura vulkaan op te kunnen. Mooi plan, heel mooi plan. Maar daar bleef het dan ook bij. Maar het lag niet aan ons!
Eerst al liep de mis zwaar uit, vervolgens begon het feestje op zijn gemak met wat folkloristische dansen (daar liepen onze mooie leren broeken tussen), toen kwam eindelijk alcohol op tafel, flessen Bacardi Limon met kannen water en Sprite. En dat terwijl de bar iets verderop zo mooi vol stond met allerlei drank en Heineken op tap! Helaas maar ook best, waarum ook niet zeggen we dan. Dus Marco begint lekker te schenken bij zichzelf en we namen de rest van de tafel gezellig mee. Tegenover ons zaten nota bene Bramcito (van ATC en die van de Ruminahui foto) en zijn vrouw Veronica wat weer voor de nodige lol heeft gezorgd. Veronica moest terugrijden naar Quito omdat Bram met de KLM om 10:00 naar NL vloog, die zal het zwaar hebben gehad tijdens de vlucht... maar Veronica was niet altijd zo gecharmeerd van onze humor. Jammer maar wij hebben er niet minder om gelachen en de zaal evenmin! Trapezes maken met nog een gekke hollander, polonaise met de gehele familie, Ecuadoraanse meiden met strakke jurkjes in de billen knijpen waardoor Marco een boze moeder achter zich aan kreeg en nog veel meer gekke fratsen.
Na laaang wachten en na nog veeeeel meer rum en gedans kwam om 23:00 eindelijk het eten.... tja dan ligt het niet aan ons dat we zondag dus maar niet meer omhoog zijn gehiked. Ons hotel met zwembad, sauna en jacuzzi met halve meter schuim beviel ons iets beter op dat moment. Vooral als schuimmummie de sauna inlopen waarin mensen zitten was erg lachen.
Zo, nu hebben jullie een beetje een idee hoe een standaard weekend in Ecuador eruit kan zien. Hoe zijn jullie weekenden, daar ben ik wel weer benieuwd naar.
Nog even een weerpraatje? Een paar keer heb ik gedacht terug in NL te zijn omdat het de hele dag grijs bleef. Maar dan werd ik de volgende dag weer wakker met stralende zon op mijn bed, kroop (eerder droop) er dan van ellende maar uit om aan de andere kant van het raam op mijn prive dakterras in de heerlijke ochtendzon te gaan liggen. Klinkt het verleidelijk? Kom dan maar langs. Maar ik zal zeker de zon meenemen als ik terugga naar NL. Dat doe ik dan wel voor jullie.
Saludos
Rob
Oh en Johnny and his tails, nog gefeliciteerd!!
Sunday, February 18, 2007
Carnaval in Ecuador
Hoi vrienden en familie!
allereerst mijn excuses aan al diegene die jarig zijn geweest en die niets van mij gehoord hebben. Alsnog van harte! Het verjaardagsmeldingssysteem (onthouden voor scrabble of galgje) van Yahoo Mail werkt perfect ware het niet dat ik nog niet alle data ingevoerd heb, en die liggen natuurlijk thuis in Utrecht.
Daarnaast hoop ik natuurlijk dat het met iedereen goed gaat en ook als ik je niet gesproken heb de afgelopen maanden dan zal dat vast en zeker weer gebeuren na terugkomst. Dan wordt het tijd voor weer een hoop huis bezoeken want we komen allemaal in de fase van samenwonen, huren, kopen, trouwen en/ of kinderen krijgen. Zeg maar de normale levenscyclus waar niemand aan ontkomt. Daar hoort ook de overstap van studeren naar werken bij die ik zelf ook maar weer eens moet gaan maken. Het besluit staat vast, ik maak mijn studie voorlopig niet af want mijn doel is eigenlijk al bereikt. En ja, het is zonde om nu te stoppen en dat papiertje niet te behalen maar ik geloof niet zo in papiertjes. In Nederland, heb ik gemerkt uit de media, is een overschot aan hoog opgeleiden zonder werk ervaring. En ook in mijn eigen vriendenkring zie ik menig HBO-er met een goede baan en universitair geschoolden die eigenlijk niet de baan kunnen vinden waar ze voor opgeleidt zijn. Dus Rob is tevreden. Mijn doel was het opdoen van meer kennis en op hoger niveau. Een nieuwe (master) denkwijze waar ik veel van heb geleerd maar ook al snel merkte dat ik toch een HBO-er ben en blijf.
Dus vrienden, als iemand nog een baantje als vakkenvuller weet... Maar er zijn ook mensen die het andersom doen. Net als ik 3 jaar terug, van loonstrookje terug naar de IBG studenten lening. Ik begreep dat Afke daardoor de "Kerstknijn" van 2006 heeft gewonnen, succes met je theater opleiding!
Back to work
Maandag is Jolanda weer vertrokken naar NL en heb ik het schrijven aan het business plan weer hervat. Met weinig motivatie en tegenzin om mijn collega´s weer onder de ogen te komen na al de voorvallen van afgelopen maanden. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik geen contact op zou nemen om het met een laatste poging toch nog goed te maken. Verzoening was the magic word, dus donderdag zag ik mijn stagebegelei(d)er. De d kan ik gerust weg laten na het gesprek want verzoening komt niet in zijn amerikaans woordenboek voor. Helaas, meneer had het over hiërarchische verhoudingen (ik was ergens op de hoogte van zijn knieën) en rekeningen die betaald konden worden omdat Jolanda een aantal dagen in mijn bed heeft geslapen en gedoucht heeft etc. Een hopeloze poging om het contact nog enigszins menselijk te maken en nogmaals uit te leggen dat mijn stagedoelen hoogstwaarschijnlijk niet gehaald gaan worden. But who gives a fuck! Als dat business plan er maar komt dan is Mindo Cloudforest Foundation tevreden.
Door alle problemen en gebrek aan motivatie betwijfel ik sterk of het een goed business plan gaat worden. De hulp en info die ik verwacht had blijft uit en mijn sterke vermoeden is dat ik ook nog wel een messteek in mijn rug ga krijgen bij de beoordeling van mijn stageperiode en werk naar de universiteit toe. Maar dat zal mij niet deren omdat ik mijn eigen weg kies en mijn stagebeoordeling niet kost wat kost nodig heb voor mijn studie die (nu) toch niet vervolgd gaat worden.
The bright side of life
Ach, ik kan nog lang doorgaan zo maar de zon blijft stug doorschijnen hier in Quito. Vanochtend liggen bakken op mijn nieuwe dakterras met een boek over het succesverhaal van Coca Cola (een eeuw geleden zat er inderdaad cocaïne in). Mooie ontwikkelingen zijn er ook genoeg zoals de gsm die ik een maand terug van Pieter heb gekregen "... omdat ik dan tenminste bereikbaar ben, en die lag toch thuis..." dus ik ben bereikbaar op 00593 9 890 8653. Alleen momenteel doet ie het even niet omdat er van provider gewisseld wordt of zo. Thuis telefoon is ook verandert omdat ik voor de 3e keer verhuisd ben; Pieter vertrok naar een appartement in het Marriott hotel en Ference vond het wel gezellig dat ik dan in Pieter zijn appartement ging, stond toch leeg... dus 00593 2 244 3011
Naast alle stage ellende heb ik het dus erg goed, een mooi appartement volledig ingericht, mooi uitzicht op passerende vliegtuigen die midden in de stad landen, besneeuwde vulkanen in de verte, dvd-tjes en een leuke synthesizer die ik helemaal ontdekt heb. Rob gaat muzikaal, opgepast. En natuurlijk net een prachtige vakantie gehad met Jolanda. Daarover nu meer.
3-daagse Altar hike
Na de typische Hollandse winterkoude-tot-op-het-bot in Nationaal Park El Cajas (miezerregen, wind en net boven nul) bij Cuenca, was een thermaal bad meer dan welkom. Maar die zijn in een klein dorpje net buiten Cuenca dus lastige plek om te komen als je vanuit Cajas niet eerst de stad in wil en en dan er weer uit met openbare bussen. Dus wij een lift bestellen, binnen 10 minuten een auto die de goede kant op gaat... we hadden nog geen 50m gelopen over de doorgaande weg (over het nut van nationaal parken gesproken met een asfalt weg er doorheen...) of een Costa Ricaanse- Hondurees stel met kind stopt om ons natte& vieze mensen mee in hun nette jeep te nemen. Lekker warm. Terwijl we lekker zitten te babbelen over waar we heen moeten zien we 2 rare verregende snuiters lopen die in het park overnacht hebben in een tent. Nog viezer dan wij maar die konden er ook wel bij, echte Latijnse gastvrijheid, prop maar vol die wagen! Het bleken een Rus en een Israeliër te zijn die ook wel te porren waren voor warme baden en onze lift bracht ons wel, dat stukje om maakte blijkbaar niet veel uit.
s´Avonds heerlijk gegeten in een restaurant met grote overdekte patio, eten wat het ´net wel´ is. Na Cuenca een dagje bussen richting het noorden, naar Riobamba wat onze uitvalsbasis voor de tocht naar de Altar vulkaan is. Een tocht die normaal begon (voor mij, Jolanda had vanaf het begin moeite met de zware rugzak en steile klim omhoog) maar loodzwaar eindigde vanwege het continue overhevelen van meer gewicht van Jo naar mijn rugzak. Waarschijnlijk was het ruim 18 kilo dat ik omhoog liep te buffelen op 3900m hoogte en na 7 uur klimmen was ik helemaal op. Maar de beloning was er niet minder om; prachtig zicht op de inmense krater met dikke pakken sneeuw en ijs op de toppen en aan de voet daarvan een zeldzame mooie hoogvlakte vol met paarden, koeien en stieren. Absoluut een highlight van de vakantie en gelukkig hoefden we de volgende dag nog niet terug. Toen zijn we naar het kratermeer gegaan en heb ik nog even de 4400m aan getikt voor een goed uitzicht op de Altar. Dag 2 en dag 3 waren helaas meer bewolkt. Maar de hel van blubber tot aan je knieën op het pad waar ook al dat vee overheen moet is ons bespaart gebleven dankzij voornamelijk droog weer. En ondanks de stugge ontvangst van de eigenaar en bewolkte nachtelijke hemel (wat was de sterrenhemel mooi geweest hier zonder verstrooid licht) maakte de omgeving en het als enigste toeristen aanwezig zijn alles drie dubbel goed.
Na deze uitputting en het ´harde werken´ was het tijd voor echte vakantie; het leuke plaatsje Baños bracht ons weer alles wat we zochten namelijk warmte, zon, lekker eten, gezelligheid met medereizigers en lekker lui in een 2-persoons buggy door de bergen scheuren en downhillen met de MTB langs watervallen (en terug omhoog in een truck). Helaas was er geen groep om nog even een klasse 4/5 raft tocht te doen maar misschien dat dat er wel van komt met Marco& Leo die vrijdag en zondag aankomen. De laatste dagen hebben we aan het tropische strand van Canoa door gebracht waar we gebruik konden maken van het appartement van een Ecuadoraanse vriend van mij. Bij aankomst wist de bewaker van niets maar ook dat euvel was zo verholpen en hij liet ons binnen in een pracht appartement met zeezicht, ventilators, warme douche die je niet nodig had in de hitte en heerlijk bed. Dus dat was 5 dagen chillen, zwemmen, cocktails drinken, zonnebrand smeren en pogen te surfen. Maar dat laatste wilde niet echt lukken vanwege een slechte zwemconditie en te kleine planken voor af-en-toe surfer als ik. Maar toch een enkele kleine run gemaakt, gelukkig staat het niet op film want ik zou me schamen.
Nu is het carnaval en gooit iedereen met water en spuiten ze elkaar onder met schuim. Het ziet er voor een buitenlander als mij net zo belachelijk uit (als volwassenen met water spelen) als dat wij ons kleden in NL. Ach, het volk heeft lol en dat is belangrijk in het leven. Maar toch vond ik het niet erg dat vrijdag er als een winterdag in NL uitzag; "grauw en grijs met hier en daar een bui." Op zulke dagen zie je de Ecuadoranen bijna dood gaan op straat van de ´koude´. Ze lopen dan met dikke jassen, mutsen en handschoenen als ik een trui over mijn t-shirt heb aangetrokken. Is maar net wat je gewend bent denk ik dan.
Iedereen nog veel drinkgelag, schaterbuiken en prettige katers toegewenst tijdens de Nederlandse versie van Carnaval. Bedankt voor de mailtjes en reacties, succes met werk& studie, gezondheid en liefde voor baby´s, ouders en oma´s& opa´s en natuurlijk Pieter&Ference bedankt voor het geweldige appartement!
En speciaal mijn moeder wil ik heel veel beterschap wensen na de rugoperatie en dat het nu maar mag goedkomen. Ook oom Piet die met dezelfde familiekwaal sukkelt wens ik veel beterschap!
saludos de Ecuador
Rob
allereerst mijn excuses aan al diegene die jarig zijn geweest en die niets van mij gehoord hebben. Alsnog van harte! Het verjaardagsmeldingssysteem (onthouden voor scrabble of galgje) van Yahoo Mail werkt perfect ware het niet dat ik nog niet alle data ingevoerd heb, en die liggen natuurlijk thuis in Utrecht.
Daarnaast hoop ik natuurlijk dat het met iedereen goed gaat en ook als ik je niet gesproken heb de afgelopen maanden dan zal dat vast en zeker weer gebeuren na terugkomst. Dan wordt het tijd voor weer een hoop huis bezoeken want we komen allemaal in de fase van samenwonen, huren, kopen, trouwen en/ of kinderen krijgen. Zeg maar de normale levenscyclus waar niemand aan ontkomt. Daar hoort ook de overstap van studeren naar werken bij die ik zelf ook maar weer eens moet gaan maken. Het besluit staat vast, ik maak mijn studie voorlopig niet af want mijn doel is eigenlijk al bereikt. En ja, het is zonde om nu te stoppen en dat papiertje niet te behalen maar ik geloof niet zo in papiertjes. In Nederland, heb ik gemerkt uit de media, is een overschot aan hoog opgeleiden zonder werk ervaring. En ook in mijn eigen vriendenkring zie ik menig HBO-er met een goede baan en universitair geschoolden die eigenlijk niet de baan kunnen vinden waar ze voor opgeleidt zijn. Dus Rob is tevreden. Mijn doel was het opdoen van meer kennis en op hoger niveau. Een nieuwe (master) denkwijze waar ik veel van heb geleerd maar ook al snel merkte dat ik toch een HBO-er ben en blijf.
Dus vrienden, als iemand nog een baantje als vakkenvuller weet... Maar er zijn ook mensen die het andersom doen. Net als ik 3 jaar terug, van loonstrookje terug naar de IBG studenten lening. Ik begreep dat Afke daardoor de "Kerstknijn" van 2006 heeft gewonnen, succes met je theater opleiding!
Back to work
Maandag is Jolanda weer vertrokken naar NL en heb ik het schrijven aan het business plan weer hervat. Met weinig motivatie en tegenzin om mijn collega´s weer onder de ogen te komen na al de voorvallen van afgelopen maanden. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik geen contact op zou nemen om het met een laatste poging toch nog goed te maken. Verzoening was the magic word, dus donderdag zag ik mijn stagebegelei(d)er. De d kan ik gerust weg laten na het gesprek want verzoening komt niet in zijn amerikaans woordenboek voor. Helaas, meneer had het over hiërarchische verhoudingen (ik was ergens op de hoogte van zijn knieën) en rekeningen die betaald konden worden omdat Jolanda een aantal dagen in mijn bed heeft geslapen en gedoucht heeft etc. Een hopeloze poging om het contact nog enigszins menselijk te maken en nogmaals uit te leggen dat mijn stagedoelen hoogstwaarschijnlijk niet gehaald gaan worden. But who gives a fuck! Als dat business plan er maar komt dan is Mindo Cloudforest Foundation tevreden.
Door alle problemen en gebrek aan motivatie betwijfel ik sterk of het een goed business plan gaat worden. De hulp en info die ik verwacht had blijft uit en mijn sterke vermoeden is dat ik ook nog wel een messteek in mijn rug ga krijgen bij de beoordeling van mijn stageperiode en werk naar de universiteit toe. Maar dat zal mij niet deren omdat ik mijn eigen weg kies en mijn stagebeoordeling niet kost wat kost nodig heb voor mijn studie die (nu) toch niet vervolgd gaat worden.
The bright side of life
Ach, ik kan nog lang doorgaan zo maar de zon blijft stug doorschijnen hier in Quito. Vanochtend liggen bakken op mijn nieuwe dakterras met een boek over het succesverhaal van Coca Cola (een eeuw geleden zat er inderdaad cocaïne in). Mooie ontwikkelingen zijn er ook genoeg zoals de gsm die ik een maand terug van Pieter heb gekregen "... omdat ik dan tenminste bereikbaar ben, en die lag toch thuis..." dus ik ben bereikbaar op 00593 9 890 8653. Alleen momenteel doet ie het even niet omdat er van provider gewisseld wordt of zo. Thuis telefoon is ook verandert omdat ik voor de 3e keer verhuisd ben; Pieter vertrok naar een appartement in het Marriott hotel en Ference vond het wel gezellig dat ik dan in Pieter zijn appartement ging, stond toch leeg... dus 00593 2 244 3011
Naast alle stage ellende heb ik het dus erg goed, een mooi appartement volledig ingericht, mooi uitzicht op passerende vliegtuigen die midden in de stad landen, besneeuwde vulkanen in de verte, dvd-tjes en een leuke synthesizer die ik helemaal ontdekt heb. Rob gaat muzikaal, opgepast. En natuurlijk net een prachtige vakantie gehad met Jolanda. Daarover nu meer.
3-daagse Altar hike
Na de typische Hollandse winterkoude-tot-op-het-bot in Nationaal Park El Cajas (miezerregen, wind en net boven nul) bij Cuenca, was een thermaal bad meer dan welkom. Maar die zijn in een klein dorpje net buiten Cuenca dus lastige plek om te komen als je vanuit Cajas niet eerst de stad in wil en en dan er weer uit met openbare bussen. Dus wij een lift bestellen, binnen 10 minuten een auto die de goede kant op gaat... we hadden nog geen 50m gelopen over de doorgaande weg (over het nut van nationaal parken gesproken met een asfalt weg er doorheen...) of een Costa Ricaanse- Hondurees stel met kind stopt om ons natte& vieze mensen mee in hun nette jeep te nemen. Lekker warm. Terwijl we lekker zitten te babbelen over waar we heen moeten zien we 2 rare verregende snuiters lopen die in het park overnacht hebben in een tent. Nog viezer dan wij maar die konden er ook wel bij, echte Latijnse gastvrijheid, prop maar vol die wagen! Het bleken een Rus en een Israeliër te zijn die ook wel te porren waren voor warme baden en onze lift bracht ons wel, dat stukje om maakte blijkbaar niet veel uit.
s´Avonds heerlijk gegeten in een restaurant met grote overdekte patio, eten wat het ´net wel´ is. Na Cuenca een dagje bussen richting het noorden, naar Riobamba wat onze uitvalsbasis voor de tocht naar de Altar vulkaan is. Een tocht die normaal begon (voor mij, Jolanda had vanaf het begin moeite met de zware rugzak en steile klim omhoog) maar loodzwaar eindigde vanwege het continue overhevelen van meer gewicht van Jo naar mijn rugzak. Waarschijnlijk was het ruim 18 kilo dat ik omhoog liep te buffelen op 3900m hoogte en na 7 uur klimmen was ik helemaal op. Maar de beloning was er niet minder om; prachtig zicht op de inmense krater met dikke pakken sneeuw en ijs op de toppen en aan de voet daarvan een zeldzame mooie hoogvlakte vol met paarden, koeien en stieren. Absoluut een highlight van de vakantie en gelukkig hoefden we de volgende dag nog niet terug. Toen zijn we naar het kratermeer gegaan en heb ik nog even de 4400m aan getikt voor een goed uitzicht op de Altar. Dag 2 en dag 3 waren helaas meer bewolkt. Maar de hel van blubber tot aan je knieën op het pad waar ook al dat vee overheen moet is ons bespaart gebleven dankzij voornamelijk droog weer. En ondanks de stugge ontvangst van de eigenaar en bewolkte nachtelijke hemel (wat was de sterrenhemel mooi geweest hier zonder verstrooid licht) maakte de omgeving en het als enigste toeristen aanwezig zijn alles drie dubbel goed.
Na deze uitputting en het ´harde werken´ was het tijd voor echte vakantie; het leuke plaatsje Baños bracht ons weer alles wat we zochten namelijk warmte, zon, lekker eten, gezelligheid met medereizigers en lekker lui in een 2-persoons buggy door de bergen scheuren en downhillen met de MTB langs watervallen (en terug omhoog in een truck). Helaas was er geen groep om nog even een klasse 4/5 raft tocht te doen maar misschien dat dat er wel van komt met Marco& Leo die vrijdag en zondag aankomen. De laatste dagen hebben we aan het tropische strand van Canoa door gebracht waar we gebruik konden maken van het appartement van een Ecuadoraanse vriend van mij. Bij aankomst wist de bewaker van niets maar ook dat euvel was zo verholpen en hij liet ons binnen in een pracht appartement met zeezicht, ventilators, warme douche die je niet nodig had in de hitte en heerlijk bed. Dus dat was 5 dagen chillen, zwemmen, cocktails drinken, zonnebrand smeren en pogen te surfen. Maar dat laatste wilde niet echt lukken vanwege een slechte zwemconditie en te kleine planken voor af-en-toe surfer als ik. Maar toch een enkele kleine run gemaakt, gelukkig staat het niet op film want ik zou me schamen.
Nu is het carnaval en gooit iedereen met water en spuiten ze elkaar onder met schuim. Het ziet er voor een buitenlander als mij net zo belachelijk uit (als volwassenen met water spelen) als dat wij ons kleden in NL. Ach, het volk heeft lol en dat is belangrijk in het leven. Maar toch vond ik het niet erg dat vrijdag er als een winterdag in NL uitzag; "grauw en grijs met hier en daar een bui." Op zulke dagen zie je de Ecuadoranen bijna dood gaan op straat van de ´koude´. Ze lopen dan met dikke jassen, mutsen en handschoenen als ik een trui over mijn t-shirt heb aangetrokken. Is maar net wat je gewend bent denk ik dan.
Iedereen nog veel drinkgelag, schaterbuiken en prettige katers toegewenst tijdens de Nederlandse versie van Carnaval. Bedankt voor de mailtjes en reacties, succes met werk& studie, gezondheid en liefde voor baby´s, ouders en oma´s& opa´s en natuurlijk Pieter&Ference bedankt voor het geweldige appartement!
En speciaal mijn moeder wil ik heel veel beterschap wensen na de rugoperatie en dat het nu maar mag goedkomen. Ook oom Piet die met dezelfde familiekwaal sukkelt wens ik veel beterschap!
saludos de Ecuador
Rob
Saturday, January 27, 2007
Rob& Jolanda op vakantie in Ecuador
De afgelopen weken waren er een paar van hoogtepunten en dieptepunten, zo is het leven nu eenmaal. Over het dieptepunt zal ik kort zijn, dat had natuurlijk weer te maken met mijn werk voor de Mindo Cloudforest Foundation (MCF). Moet gezegd worden dat het project "de Ecoroute" een mooi en idealistisch project is en zeker haalbaar is. Daar ligt het probleem absoluut niet en daarom ga ik gewoon door met mijn werk want ik weet waar ik het voor doe; de prachtige en belangrijke natuur hier die beschermt moet worden en de aardige en soms geweldige mensen die zich (vrijwillig)
inzetten voor dit project (niet de leden van de MCF maar de `locals` van de Ecoroute Corporation).
Het dieptepunt was de vergadering met de meeste leden van MCF waarin een heel aantal zaken besproken werden, oa. mijn voortgang van het Business Plan. Na korte uitleg heb ik aangegeven flink wat problemen te ondervinden met de voorzieningen die de stichting toch op zijn minst wel had kunnen leveren (en wat overigens afgesproken was voor mijn komst, maar blijkbaar niet duidelijk genoeg...). Sinds mijn computer voor de kerst gecrasht was heeft deze niet meer fatsoenlijk gefunctioneerd en wachtte ik op een oplossing vanuit de stichting. Die kwam niet, komt niet en zal er ook niet komen. En dat is precies mijn grote teleurstelling. Wel profiteren van het werk, de tijd en de het geld dat een student steekt in dit project maar er niets voor terug willen doen. Dat is de realiteit van de werkwijze van MCF en een waar ik zeer grote moeite mee heb. Maar ik maak mijn werk af om voor mezelf mooi werk geleverd te hebben wat weer op mijn cv gezet kan worden en omdat ik toch niet eerder terug kan omdat alle Iberia vluchten toch vol zitten... Anyway, het is jammer hoe het allemaal gelopen is, wat er tegen me gezegd is door verschillende MCF leden en de egoïstisch en op geld gefocuste manier van natuurbeschermen en nastreven van eigen doelen. Zeker punten die in mijn persoonlijk stageverslag beschreven zullen worden.
Maar de hoogtepunten waren er maar genoeg, te beginnen met de aankomst van Jolanda vrijdag de 12e. We zijn dus al een tijdje samen en dat bevalt weer uitstekend! De eerste week zijn we de Ecoroute gaan bezoeken, dus naar de nevelwouden ten westen van Quito waar we midden in t bos hebben geslapen met duizenden insecten om ons heen, vond Jolanda erg interessant.... Helaas had Jo ook last van reizigersdiarree.. welkom in Ecuador! Maar alles is weer snel goed gekomen en we genieten van goed weer met af en toe een buitje. Zaterdag de 20e hebben we beiden onze verjaardag een beetje gevierd met wat vrienden en bekenden (meer van mij natuurlijk) en goed gestapt tot 5 in de ochtend in het wilde uitgaansleven van Quito. De zondag erna hebben we ons zelf naar het busstation gesleept, de bus in en op naar de thermaal baden van Papallacta. Water van bijna 50 graden hmmm dat was lekker bijkomen. Maandag was de grote testdag voor Jolanda om te ervaren hoe het is om op ruim 4000m hoogte te moeten hiken. De beklimming van de Pichincha vulkaan (naast Quito).
Even Jolanda tussen door.... Het is me gelukt hoor. Het was een pittige tocht, maar ik heb aan de rand van de krater gestaan op 4699m! Helaas, vanwege de wolken heb ik niet veel kunnen zien. Maar er alleen al staan was bijzonder genoeg.
Groetjes Jolanda!!
Wederom een prachtige hike door de paramo hooglanden en een indrukwekkende tocht omhoog met de nieuwe gondel die je vanuit Quito al een aardig eind op weg brengt. Desalniettemin hebben we toch nog 5 uur moeten hiken! Jolanda heeft nog een mooi souvenier meegenomen waar ze nog steeds last van heeft, spierpijn! Maar ja, inmiddels hebben we ook nog ruim 4 uur door het Podocarpus nationaal park gehiked in het verre zuiden van Ecuador en heeft ze nog paard gereden... tja logisch dan he.
Afgelopen dinsdag hebben we namelijk een vlucht genomen naar Loja om ons zelf 15 uur bussen te besparen. Nu zijn we op onze weg terug naar het noorden en zijn in Cuenca. Morgen waarschijnlijk een ander park uitchecken met een paar uur hiken (El Cajas NP) en dan door naar Riobamba vanwaar we een 3 daagse tocht gaan maken naar de krater van de inmense Altar vulkaan. Deze dode vulkaan was wellicht de grootste vulkaan van Ecuador en een van de grotere in de wereld voordat hij explodeerde en een deel van de top wegblies. We hopen dus op goed weer en mooie uitzichten.
Later meer, we gaan nu genieten van de prachtige koloniale stad Cuenca die niet voor niets op de wereld erfgoed lijst van Unesco staat.
Groeten uit zonnig én regenachtig Ecuador!
Rob& Jolanda
inzetten voor dit project (niet de leden van de MCF maar de `locals` van de Ecoroute Corporation).
Het dieptepunt was de vergadering met de meeste leden van MCF waarin een heel aantal zaken besproken werden, oa. mijn voortgang van het Business Plan. Na korte uitleg heb ik aangegeven flink wat problemen te ondervinden met de voorzieningen die de stichting toch op zijn minst wel had kunnen leveren (en wat overigens afgesproken was voor mijn komst, maar blijkbaar niet duidelijk genoeg...). Sinds mijn computer voor de kerst gecrasht was heeft deze niet meer fatsoenlijk gefunctioneerd en wachtte ik op een oplossing vanuit de stichting. Die kwam niet, komt niet en zal er ook niet komen. En dat is precies mijn grote teleurstelling. Wel profiteren van het werk, de tijd en de het geld dat een student steekt in dit project maar er niets voor terug willen doen. Dat is de realiteit van de werkwijze van MCF en een waar ik zeer grote moeite mee heb. Maar ik maak mijn werk af om voor mezelf mooi werk geleverd te hebben wat weer op mijn cv gezet kan worden en omdat ik toch niet eerder terug kan omdat alle Iberia vluchten toch vol zitten... Anyway, het is jammer hoe het allemaal gelopen is, wat er tegen me gezegd is door verschillende MCF leden en de egoïstisch en op geld gefocuste manier van natuurbeschermen en nastreven van eigen doelen. Zeker punten die in mijn persoonlijk stageverslag beschreven zullen worden.
Maar de hoogtepunten waren er maar genoeg, te beginnen met de aankomst van Jolanda vrijdag de 12e. We zijn dus al een tijdje samen en dat bevalt weer uitstekend! De eerste week zijn we de Ecoroute gaan bezoeken, dus naar de nevelwouden ten westen van Quito waar we midden in t bos hebben geslapen met duizenden insecten om ons heen, vond Jolanda erg interessant.... Helaas had Jo ook last van reizigersdiarree.. welkom in Ecuador! Maar alles is weer snel goed gekomen en we genieten van goed weer met af en toe een buitje. Zaterdag de 20e hebben we beiden onze verjaardag een beetje gevierd met wat vrienden en bekenden (meer van mij natuurlijk) en goed gestapt tot 5 in de ochtend in het wilde uitgaansleven van Quito. De zondag erna hebben we ons zelf naar het busstation gesleept, de bus in en op naar de thermaal baden van Papallacta. Water van bijna 50 graden hmmm dat was lekker bijkomen. Maandag was de grote testdag voor Jolanda om te ervaren hoe het is om op ruim 4000m hoogte te moeten hiken. De beklimming van de Pichincha vulkaan (naast Quito).
Even Jolanda tussen door.... Het is me gelukt hoor. Het was een pittige tocht, maar ik heb aan de rand van de krater gestaan op 4699m! Helaas, vanwege de wolken heb ik niet veel kunnen zien. Maar er alleen al staan was bijzonder genoeg.
Groetjes Jolanda!!
Wederom een prachtige hike door de paramo hooglanden en een indrukwekkende tocht omhoog met de nieuwe gondel die je vanuit Quito al een aardig eind op weg brengt. Desalniettemin hebben we toch nog 5 uur moeten hiken! Jolanda heeft nog een mooi souvenier meegenomen waar ze nog steeds last van heeft, spierpijn! Maar ja, inmiddels hebben we ook nog ruim 4 uur door het Podocarpus nationaal park gehiked in het verre zuiden van Ecuador en heeft ze nog paard gereden... tja logisch dan he.
Afgelopen dinsdag hebben we namelijk een vlucht genomen naar Loja om ons zelf 15 uur bussen te besparen. Nu zijn we op onze weg terug naar het noorden en zijn in Cuenca. Morgen waarschijnlijk een ander park uitchecken met een paar uur hiken (El Cajas NP) en dan door naar Riobamba vanwaar we een 3 daagse tocht gaan maken naar de krater van de inmense Altar vulkaan. Deze dode vulkaan was wellicht de grootste vulkaan van Ecuador en een van de grotere in de wereld voordat hij explodeerde en een deel van de top wegblies. We hopen dus op goed weer en mooie uitzichten.
Later meer, we gaan nu genieten van de prachtige koloniale stad Cuenca die niet voor niets op de wereld erfgoed lijst van Unesco staat.
Groeten uit zonnig én regenachtig Ecuador!
Rob& Jolanda
Monday, January 8, 2007
Summit fever!
Zaterdag weer vroeg uit de veren gegaan om samen met Bramcito van Andean Travel Company (de touroperator waar ik in 2001 voor gewerkt heb hier in Quito) de vulkaan Rumiñahui te beklimmen. Deze dode vulkaan ligt naast de beroemde Cotopaxi vulkaan en we hebben dus weer prachtige foto´s kunnen maken (volgen deze week). Rumiñahui bestaat uit 3 hoofdtoppen en wij hebben de middelste top beklommen waarvoor geen touw nodig is. Maar om de 4634m te bereiken waren handen en voeten nodig want het laatste stuk is pure basalt (gestolde lava) en erg steil! Op de koude top konden we uit de wind zitten op een richel met een afgrond van 50m onder ons. Het duurde dan ook enkele minuten voordat we ontspannen zaten te genieten van het prachtige uitzicht. Na een uur zijn we gaan afdalen wat nog moeilijker bleek dan stijgen omdat we nu continue moesten zoeken naar grip om niet uit te glijden en de berg af te rollen. Zo steil was het. Alles goed gekomen en s´avonds hadden we een kouwe duitse klets gescoord, ein weiss bier bitte! Hmmm. En nu 2 dagen later nog steeds de gebruikelijke spierpijn maar met een paar indrukwekkende momenten en herinneringen. En niet te vergeten, er vlogen 2 condors over op het moment dat we bijna op de top waren. Mijn eerste condors in Ecuador na al die jaren, geweldig!! Een condor is de grootste vogel ter wereld met een spanwijdte van ruim 3 meter. Ze kunnen eugenlijk niet goed vliegen want ze zweven continue en de thermiek brengt ze naar toppen boven de 5000m. Vandaar gaan ze op zoek naar dode dieren want het zijn aaseters net als gieren. In Peru kun je dagelijks condors spotten in de Colca Cañon maar in Ecuador moet je ze echt opzoeken en geluk hebben.
Gisteren is collega Wageningen student Klaas aangekomen en die blijft 2 daagjes voordat hij naar het zuidelijke Cuenca gaat. Ook een prachtige stad die op de wereld erfgoedlijst staat. Hij gaat onderzoek doen naar guitaar bouwers in een klein dorpje San Bartholome.
Mijn business plan vordert gestaag, ware het niet dat mijn laptop weer gecrashed is vandaag, een terugkerend probleem waar de MCF (Mindo Cloudforest Foundation) nog steeds geen oplossing voor heeft gezocht.... maar als het doorgaat hebben we morgen een vergadering en dan zal ik dit onderwerp zeker weer aansnijden. Wat er ook uit mag komen, het project De Ecoroute is en blijft mooi en ik wil een goed eindproduct leveren, al is het maar voor mezelf! Alles voor de CV zeg maar.
Zo beste lezer, vrijdag komt Jolanda aan en zullen we op pad gaan naar nog meer bijzonder plekken in dit prachtige reisland. Dus meer spannende verhalen volgen!
Rob
ps. het goede weer blijft in Quito en de centrale Andes voortduren, zon met 25-30 graden en wolkjes. Ideaal reisweer voor wie nog een bestemming zoekt... Ik heb begrepen dat de winter in NL nog steeds niet echt wil beginnen en dat het te warm is geweest voor de tijd van het jaar... Global warming en klimaatsverandering, we beginnen het echt te merken, ook hier waar de gletsjers ieder jaar kleiner worden. Zonde want die besneeuwde toppen zijn zoooo mooi!
Gisteren is collega Wageningen student Klaas aangekomen en die blijft 2 daagjes voordat hij naar het zuidelijke Cuenca gaat. Ook een prachtige stad die op de wereld erfgoedlijst staat. Hij gaat onderzoek doen naar guitaar bouwers in een klein dorpje San Bartholome.
Mijn business plan vordert gestaag, ware het niet dat mijn laptop weer gecrashed is vandaag, een terugkerend probleem waar de MCF (Mindo Cloudforest Foundation) nog steeds geen oplossing voor heeft gezocht.... maar als het doorgaat hebben we morgen een vergadering en dan zal ik dit onderwerp zeker weer aansnijden. Wat er ook uit mag komen, het project De Ecoroute is en blijft mooi en ik wil een goed eindproduct leveren, al is het maar voor mezelf! Alles voor de CV zeg maar.
Zo beste lezer, vrijdag komt Jolanda aan en zullen we op pad gaan naar nog meer bijzonder plekken in dit prachtige reisland. Dus meer spannende verhalen volgen!
Rob
ps. het goede weer blijft in Quito en de centrale Andes voortduren, zon met 25-30 graden en wolkjes. Ideaal reisweer voor wie nog een bestemming zoekt... Ik heb begrepen dat de winter in NL nog steeds niet echt wil beginnen en dat het te warm is geweest voor de tijd van het jaar... Global warming en klimaatsverandering, we beginnen het echt te merken, ook hier waar de gletsjers ieder jaar kleiner worden. Zonde want die besneeuwde toppen zijn zoooo mooi!
Wednesday, January 3, 2007
FELIZ AÑO NUEVO!!!
Nieuwe ronden, nieuwe kansen beste mensen! Maak er wat moois van en blijf gezond. Dus eet gezond, lekker sporten en genieten van de mooie kleine dingen in het leven. Dat is mijn visie!
Wat zijn jullie voornemens voor 2007? Mijn goede voornemens zijn; genieten van Ecuador, werk vinden bij terugkomst en als dat lukt de afronding vd master op de 2e plaats zetten. En als het huis in Utrecht gesloopt wordt dan verhuis ik naar Dordrecht... inderdaad naar Jolanda! Maar alles inshallah he, als Allah het wil zeggen ze in de Arabische wereld! haha
Saludos
Rob
Nieuwe ronden, nieuwe kansen beste mensen! Maak er wat moois van en blijf gezond. Dus eet gezond, lekker sporten en genieten van de mooie kleine dingen in het leven. Dat is mijn visie!
Wat zijn jullie voornemens voor 2007? Mijn goede voornemens zijn; genieten van Ecuador, werk vinden bij terugkomst en als dat lukt de afronding vd master op de 2e plaats zetten. En als het huis in Utrecht gesloopt wordt dan verhuis ik naar Dordrecht... inderdaad naar Jolanda! Maar alles inshallah he, als Allah het wil zeggen ze in de Arabische wereld! haha
Saludos
Rob
Subscribe to:
Posts (Atom)
