Buenos dias Holanda!
Caramba! de Daltons zijn gearriveerd, Averal, William en Joe. Vrijdag kwam Averal (Marco) aan te paard met 3 cowboyhoeden. Dus ik (Joe) kreeg er een en afgelopen zondag kwam William (Leo) aan. Maar toen hebben Marco en ik even voor een mooi ontvangstcomite gezorgd namelijk verkleed als Ecuadoraanse cowboys die zo van de paramo (koude graslanden hoog in de bergen) afkwamen. Dezelfde dag hebben we in het leerdorpje van het land 2 prachtige leren overbroeken gekocht met lama en geiten wol bezet. Een foto waard ware het niet dat ik geen fotos meer op de site gezet krijg... misschien later.
Toen Leo uit het vliegveld kwam stonden wij in vol ornaat klaar, ik stond op de schouders van acrobaat Marco en allebei met hoed, zakdoek, bloes en leren broek. Hahaaa, volksvermaak op het vliegveld van Quito!
Gisteren zijn ze op pad gegaan naar het Milpe reservaat van de Mindo Cloudforest Foundation, het tropisch laagland in om vanaf vandaag aan de hoogte acclimatisatie te beginnen ter voorbereiding van ...................................... de beklimming van de Chimborazo. De hoogste rakker uit de Ecuadoraanse Andes en met 6310m geen flauwe berg. Dat wordt afzien dus. Gepland: volgende week dinsdagnacht vertrek en aankomst ergens op woensdagochtend na een uur of 7 klimmen. Gelukkig kunnen we daarna met de roltrap naar beneden want moe zullen we zijn, reken maar. En als we het halen hebben we het dichtst bij de maan gestaan mogelijk op aarde. Wie zich afvraagt waarom de Mount Everest niet, zie een van mijn eerste blogverhalen.
En als alles doorgaat dan gaan we nog met mijn Ecuadoraanse vriend David en een berggids vriend van hem ook. Dan zijn het op eens 5 Daltons die op jacht gaan naar een vliegende condor want veel meer leeft er niet op die hoogte. Dus vanochtend ben ik weer vroeg uit de veren gegaan om anderhalf uur te trainen met de mountainbike in het bos (stadspark) op 3000m. Zondag even de Pichincha (4700m) vulkaan naast Quito weer oprennen waar ik met Jolanda eerder al was. En dan het echte werk met touwen, stijgijzers en pikhouweel.
Tot die tijd ben ik weer druk aan het schrijven met hernieuwde energie in een prettige omgeving. Er is weinig contact tussen mij en mijn stagebegeleider en dat zorgt voor een hoop rust en productiviteit. Met nog 5 weken te gaan kunnen we nog wel een aardig business plan schrijven. Verder geen schokkend nieuws daarover.
Op het moment doet mijn (Pieters) appartement dienst als schuilhut voor de Daltons Averal en William die op vakantie zijn tot 13 maart. Dezelfde dag dat zij weggaan s'avonds komt in de ochtend Lucky Luck aan (vriend Pieter die ooit als toerist mee was op een Maya reis en 2 weekjes Ecuador aan doet). De grote vraag is nu of het de Daltons lukt om uit de handen van Lucky Luck te blijven.... wordt vervolgd!
Rijst, jurken en rum
Maar afgelopen weekend hadden we nog een alleraardigst feestje in Ibarra, 3 uur naar het noorden. Ruud ging met Carolina trouwen voor de kerk en feesten voor de familie voordat ze definitief in NL gaan wonen. Carolina is een oude bekende van 2001 toen ik bij ATC werkte en Ruud was, hoe kan het ook weer anders, in 2003 met de 2 maanden durende Inca Expeditie mee. Velen van de groep toen wilden na bijna 2 maanden wel eens wat anders dan rijst met kip en vroegen aan mij waar de MacDonalds was in Quito. Ik wist iets veel beters: kroketten, frikandellen en hollandse sate bij Lex in bar-restaurant El Holandes. En wie kwamen we daar tegen, juist Carolina. En het toeval wil dat 3 jaar na dato ik toevallig ook in Ecuador ben als zij trouwen. Dus Marco en ik naar de winkel om een kilo rijst te kopen, Hema rookworsten onder de arm als kado en op naar de kerk. Die mis begon natuurlijk 3 kwartier te laat, viel al mee dat de pastoor niet dronken was, en bij het verlaten van de kerk (voor t zingen de kerk uit..) stond ik al weer boven op de schouders van Marco m'n pak rijst te legen. De kogel was door de kerk zeg maar en het ijs op de Chimborazo was gebroken. Met de familie mee naar de feestlocatie en daar werden we ontvangen met champagne, hmmmm. Nog maar eentje... Ons idee was om vroeg te beginnen met drinken om ook weer vroeg weg te kunnen, zo een lange nacht te maken en vroeg de Imbabura vulkaan op te kunnen. Mooi plan, heel mooi plan. Maar daar bleef het dan ook bij. Maar het lag niet aan ons!
Eerst al liep de mis zwaar uit, vervolgens begon het feestje op zijn gemak met wat folkloristische dansen (daar liepen onze mooie leren broeken tussen), toen kwam eindelijk alcohol op tafel, flessen Bacardi Limon met kannen water en Sprite. En dat terwijl de bar iets verderop zo mooi vol stond met allerlei drank en Heineken op tap! Helaas maar ook best, waarum ook niet zeggen we dan. Dus Marco begint lekker te schenken bij zichzelf en we namen de rest van de tafel gezellig mee. Tegenover ons zaten nota bene Bramcito (van ATC en die van de Ruminahui foto) en zijn vrouw Veronica wat weer voor de nodige lol heeft gezorgd. Veronica moest terugrijden naar Quito omdat Bram met de KLM om 10:00 naar NL vloog, die zal het zwaar hebben gehad tijdens de vlucht... maar Veronica was niet altijd zo gecharmeerd van onze humor. Jammer maar wij hebben er niet minder om gelachen en de zaal evenmin! Trapezes maken met nog een gekke hollander, polonaise met de gehele familie, Ecuadoraanse meiden met strakke jurkjes in de billen knijpen waardoor Marco een boze moeder achter zich aan kreeg en nog veel meer gekke fratsen.
Na laaang wachten en na nog veeeeel meer rum en gedans kwam om 23:00 eindelijk het eten.... tja dan ligt het niet aan ons dat we zondag dus maar niet meer omhoog zijn gehiked. Ons hotel met zwembad, sauna en jacuzzi met halve meter schuim beviel ons iets beter op dat moment. Vooral als schuimmummie de sauna inlopen waarin mensen zitten was erg lachen.
Zo, nu hebben jullie een beetje een idee hoe een standaard weekend in Ecuador eruit kan zien. Hoe zijn jullie weekenden, daar ben ik wel weer benieuwd naar.
Nog even een weerpraatje? Een paar keer heb ik gedacht terug in NL te zijn omdat het de hele dag grijs bleef. Maar dan werd ik de volgende dag weer wakker met stralende zon op mijn bed, kroop (eerder droop) er dan van ellende maar uit om aan de andere kant van het raam op mijn prive dakterras in de heerlijke ochtendzon te gaan liggen. Klinkt het verleidelijk? Kom dan maar langs. Maar ik zal zeker de zon meenemen als ik terugga naar NL. Dat doe ik dan wel voor jullie.
Saludos
Rob
Oh en Johnny and his tails, nog gefeliciteerd!!
Tuesday, February 27, 2007
Sunday, February 18, 2007
Carnaval in Ecuador
Hoi vrienden en familie!
allereerst mijn excuses aan al diegene die jarig zijn geweest en die niets van mij gehoord hebben. Alsnog van harte! Het verjaardagsmeldingssysteem (onthouden voor scrabble of galgje) van Yahoo Mail werkt perfect ware het niet dat ik nog niet alle data ingevoerd heb, en die liggen natuurlijk thuis in Utrecht.
Daarnaast hoop ik natuurlijk dat het met iedereen goed gaat en ook als ik je niet gesproken heb de afgelopen maanden dan zal dat vast en zeker weer gebeuren na terugkomst. Dan wordt het tijd voor weer een hoop huis bezoeken want we komen allemaal in de fase van samenwonen, huren, kopen, trouwen en/ of kinderen krijgen. Zeg maar de normale levenscyclus waar niemand aan ontkomt. Daar hoort ook de overstap van studeren naar werken bij die ik zelf ook maar weer eens moet gaan maken. Het besluit staat vast, ik maak mijn studie voorlopig niet af want mijn doel is eigenlijk al bereikt. En ja, het is zonde om nu te stoppen en dat papiertje niet te behalen maar ik geloof niet zo in papiertjes. In Nederland, heb ik gemerkt uit de media, is een overschot aan hoog opgeleiden zonder werk ervaring. En ook in mijn eigen vriendenkring zie ik menig HBO-er met een goede baan en universitair geschoolden die eigenlijk niet de baan kunnen vinden waar ze voor opgeleidt zijn. Dus Rob is tevreden. Mijn doel was het opdoen van meer kennis en op hoger niveau. Een nieuwe (master) denkwijze waar ik veel van heb geleerd maar ook al snel merkte dat ik toch een HBO-er ben en blijf.
Dus vrienden, als iemand nog een baantje als vakkenvuller weet... Maar er zijn ook mensen die het andersom doen. Net als ik 3 jaar terug, van loonstrookje terug naar de IBG studenten lening. Ik begreep dat Afke daardoor de "Kerstknijn" van 2006 heeft gewonnen, succes met je theater opleiding!
Back to work
Maandag is Jolanda weer vertrokken naar NL en heb ik het schrijven aan het business plan weer hervat. Met weinig motivatie en tegenzin om mijn collega´s weer onder de ogen te komen na al de voorvallen van afgelopen maanden. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik geen contact op zou nemen om het met een laatste poging toch nog goed te maken. Verzoening was the magic word, dus donderdag zag ik mijn stagebegelei(d)er. De d kan ik gerust weg laten na het gesprek want verzoening komt niet in zijn amerikaans woordenboek voor. Helaas, meneer had het over hiërarchische verhoudingen (ik was ergens op de hoogte van zijn knieën) en rekeningen die betaald konden worden omdat Jolanda een aantal dagen in mijn bed heeft geslapen en gedoucht heeft etc. Een hopeloze poging om het contact nog enigszins menselijk te maken en nogmaals uit te leggen dat mijn stagedoelen hoogstwaarschijnlijk niet gehaald gaan worden. But who gives a fuck! Als dat business plan er maar komt dan is Mindo Cloudforest Foundation tevreden.
Door alle problemen en gebrek aan motivatie betwijfel ik sterk of het een goed business plan gaat worden. De hulp en info die ik verwacht had blijft uit en mijn sterke vermoeden is dat ik ook nog wel een messteek in mijn rug ga krijgen bij de beoordeling van mijn stageperiode en werk naar de universiteit toe. Maar dat zal mij niet deren omdat ik mijn eigen weg kies en mijn stagebeoordeling niet kost wat kost nodig heb voor mijn studie die (nu) toch niet vervolgd gaat worden.
The bright side of life
Ach, ik kan nog lang doorgaan zo maar de zon blijft stug doorschijnen hier in Quito. Vanochtend liggen bakken op mijn nieuwe dakterras met een boek over het succesverhaal van Coca Cola (een eeuw geleden zat er inderdaad cocaïne in). Mooie ontwikkelingen zijn er ook genoeg zoals de gsm die ik een maand terug van Pieter heb gekregen "... omdat ik dan tenminste bereikbaar ben, en die lag toch thuis..." dus ik ben bereikbaar op 00593 9 890 8653. Alleen momenteel doet ie het even niet omdat er van provider gewisseld wordt of zo. Thuis telefoon is ook verandert omdat ik voor de 3e keer verhuisd ben; Pieter vertrok naar een appartement in het Marriott hotel en Ference vond het wel gezellig dat ik dan in Pieter zijn appartement ging, stond toch leeg... dus 00593 2 244 3011
Naast alle stage ellende heb ik het dus erg goed, een mooi appartement volledig ingericht, mooi uitzicht op passerende vliegtuigen die midden in de stad landen, besneeuwde vulkanen in de verte, dvd-tjes en een leuke synthesizer die ik helemaal ontdekt heb. Rob gaat muzikaal, opgepast. En natuurlijk net een prachtige vakantie gehad met Jolanda. Daarover nu meer.
3-daagse Altar hike
Na de typische Hollandse winterkoude-tot-op-het-bot in Nationaal Park El Cajas (miezerregen, wind en net boven nul) bij Cuenca, was een thermaal bad meer dan welkom. Maar die zijn in een klein dorpje net buiten Cuenca dus lastige plek om te komen als je vanuit Cajas niet eerst de stad in wil en en dan er weer uit met openbare bussen. Dus wij een lift bestellen, binnen 10 minuten een auto die de goede kant op gaat... we hadden nog geen 50m gelopen over de doorgaande weg (over het nut van nationaal parken gesproken met een asfalt weg er doorheen...) of een Costa Ricaanse- Hondurees stel met kind stopt om ons natte& vieze mensen mee in hun nette jeep te nemen. Lekker warm. Terwijl we lekker zitten te babbelen over waar we heen moeten zien we 2 rare verregende snuiters lopen die in het park overnacht hebben in een tent. Nog viezer dan wij maar die konden er ook wel bij, echte Latijnse gastvrijheid, prop maar vol die wagen! Het bleken een Rus en een Israeliër te zijn die ook wel te porren waren voor warme baden en onze lift bracht ons wel, dat stukje om maakte blijkbaar niet veel uit.
s´Avonds heerlijk gegeten in een restaurant met grote overdekte patio, eten wat het ´net wel´ is. Na Cuenca een dagje bussen richting het noorden, naar Riobamba wat onze uitvalsbasis voor de tocht naar de Altar vulkaan is. Een tocht die normaal begon (voor mij, Jolanda had vanaf het begin moeite met de zware rugzak en steile klim omhoog) maar loodzwaar eindigde vanwege het continue overhevelen van meer gewicht van Jo naar mijn rugzak. Waarschijnlijk was het ruim 18 kilo dat ik omhoog liep te buffelen op 3900m hoogte en na 7 uur klimmen was ik helemaal op. Maar de beloning was er niet minder om; prachtig zicht op de inmense krater met dikke pakken sneeuw en ijs op de toppen en aan de voet daarvan een zeldzame mooie hoogvlakte vol met paarden, koeien en stieren. Absoluut een highlight van de vakantie en gelukkig hoefden we de volgende dag nog niet terug. Toen zijn we naar het kratermeer gegaan en heb ik nog even de 4400m aan getikt voor een goed uitzicht op de Altar. Dag 2 en dag 3 waren helaas meer bewolkt. Maar de hel van blubber tot aan je knieën op het pad waar ook al dat vee overheen moet is ons bespaart gebleven dankzij voornamelijk droog weer. En ondanks de stugge ontvangst van de eigenaar en bewolkte nachtelijke hemel (wat was de sterrenhemel mooi geweest hier zonder verstrooid licht) maakte de omgeving en het als enigste toeristen aanwezig zijn alles drie dubbel goed.
Na deze uitputting en het ´harde werken´ was het tijd voor echte vakantie; het leuke plaatsje Baños bracht ons weer alles wat we zochten namelijk warmte, zon, lekker eten, gezelligheid met medereizigers en lekker lui in een 2-persoons buggy door de bergen scheuren en downhillen met de MTB langs watervallen (en terug omhoog in een truck). Helaas was er geen groep om nog even een klasse 4/5 raft tocht te doen maar misschien dat dat er wel van komt met Marco& Leo die vrijdag en zondag aankomen. De laatste dagen hebben we aan het tropische strand van Canoa door gebracht waar we gebruik konden maken van het appartement van een Ecuadoraanse vriend van mij. Bij aankomst wist de bewaker van niets maar ook dat euvel was zo verholpen en hij liet ons binnen in een pracht appartement met zeezicht, ventilators, warme douche die je niet nodig had in de hitte en heerlijk bed. Dus dat was 5 dagen chillen, zwemmen, cocktails drinken, zonnebrand smeren en pogen te surfen. Maar dat laatste wilde niet echt lukken vanwege een slechte zwemconditie en te kleine planken voor af-en-toe surfer als ik. Maar toch een enkele kleine run gemaakt, gelukkig staat het niet op film want ik zou me schamen.
Nu is het carnaval en gooit iedereen met water en spuiten ze elkaar onder met schuim. Het ziet er voor een buitenlander als mij net zo belachelijk uit (als volwassenen met water spelen) als dat wij ons kleden in NL. Ach, het volk heeft lol en dat is belangrijk in het leven. Maar toch vond ik het niet erg dat vrijdag er als een winterdag in NL uitzag; "grauw en grijs met hier en daar een bui." Op zulke dagen zie je de Ecuadoranen bijna dood gaan op straat van de ´koude´. Ze lopen dan met dikke jassen, mutsen en handschoenen als ik een trui over mijn t-shirt heb aangetrokken. Is maar net wat je gewend bent denk ik dan.
Iedereen nog veel drinkgelag, schaterbuiken en prettige katers toegewenst tijdens de Nederlandse versie van Carnaval. Bedankt voor de mailtjes en reacties, succes met werk& studie, gezondheid en liefde voor baby´s, ouders en oma´s& opa´s en natuurlijk Pieter&Ference bedankt voor het geweldige appartement!
En speciaal mijn moeder wil ik heel veel beterschap wensen na de rugoperatie en dat het nu maar mag goedkomen. Ook oom Piet die met dezelfde familiekwaal sukkelt wens ik veel beterschap!
saludos de Ecuador
Rob
allereerst mijn excuses aan al diegene die jarig zijn geweest en die niets van mij gehoord hebben. Alsnog van harte! Het verjaardagsmeldingssysteem (onthouden voor scrabble of galgje) van Yahoo Mail werkt perfect ware het niet dat ik nog niet alle data ingevoerd heb, en die liggen natuurlijk thuis in Utrecht.
Daarnaast hoop ik natuurlijk dat het met iedereen goed gaat en ook als ik je niet gesproken heb de afgelopen maanden dan zal dat vast en zeker weer gebeuren na terugkomst. Dan wordt het tijd voor weer een hoop huis bezoeken want we komen allemaal in de fase van samenwonen, huren, kopen, trouwen en/ of kinderen krijgen. Zeg maar de normale levenscyclus waar niemand aan ontkomt. Daar hoort ook de overstap van studeren naar werken bij die ik zelf ook maar weer eens moet gaan maken. Het besluit staat vast, ik maak mijn studie voorlopig niet af want mijn doel is eigenlijk al bereikt. En ja, het is zonde om nu te stoppen en dat papiertje niet te behalen maar ik geloof niet zo in papiertjes. In Nederland, heb ik gemerkt uit de media, is een overschot aan hoog opgeleiden zonder werk ervaring. En ook in mijn eigen vriendenkring zie ik menig HBO-er met een goede baan en universitair geschoolden die eigenlijk niet de baan kunnen vinden waar ze voor opgeleidt zijn. Dus Rob is tevreden. Mijn doel was het opdoen van meer kennis en op hoger niveau. Een nieuwe (master) denkwijze waar ik veel van heb geleerd maar ook al snel merkte dat ik toch een HBO-er ben en blijf.
Dus vrienden, als iemand nog een baantje als vakkenvuller weet... Maar er zijn ook mensen die het andersom doen. Net als ik 3 jaar terug, van loonstrookje terug naar de IBG studenten lening. Ik begreep dat Afke daardoor de "Kerstknijn" van 2006 heeft gewonnen, succes met je theater opleiding!
Back to work
Maandag is Jolanda weer vertrokken naar NL en heb ik het schrijven aan het business plan weer hervat. Met weinig motivatie en tegenzin om mijn collega´s weer onder de ogen te komen na al de voorvallen van afgelopen maanden. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik geen contact op zou nemen om het met een laatste poging toch nog goed te maken. Verzoening was the magic word, dus donderdag zag ik mijn stagebegelei(d)er. De d kan ik gerust weg laten na het gesprek want verzoening komt niet in zijn amerikaans woordenboek voor. Helaas, meneer had het over hiërarchische verhoudingen (ik was ergens op de hoogte van zijn knieën) en rekeningen die betaald konden worden omdat Jolanda een aantal dagen in mijn bed heeft geslapen en gedoucht heeft etc. Een hopeloze poging om het contact nog enigszins menselijk te maken en nogmaals uit te leggen dat mijn stagedoelen hoogstwaarschijnlijk niet gehaald gaan worden. But who gives a fuck! Als dat business plan er maar komt dan is Mindo Cloudforest Foundation tevreden.
Door alle problemen en gebrek aan motivatie betwijfel ik sterk of het een goed business plan gaat worden. De hulp en info die ik verwacht had blijft uit en mijn sterke vermoeden is dat ik ook nog wel een messteek in mijn rug ga krijgen bij de beoordeling van mijn stageperiode en werk naar de universiteit toe. Maar dat zal mij niet deren omdat ik mijn eigen weg kies en mijn stagebeoordeling niet kost wat kost nodig heb voor mijn studie die (nu) toch niet vervolgd gaat worden.
The bright side of life
Ach, ik kan nog lang doorgaan zo maar de zon blijft stug doorschijnen hier in Quito. Vanochtend liggen bakken op mijn nieuwe dakterras met een boek over het succesverhaal van Coca Cola (een eeuw geleden zat er inderdaad cocaïne in). Mooie ontwikkelingen zijn er ook genoeg zoals de gsm die ik een maand terug van Pieter heb gekregen "... omdat ik dan tenminste bereikbaar ben, en die lag toch thuis..." dus ik ben bereikbaar op 00593 9 890 8653. Alleen momenteel doet ie het even niet omdat er van provider gewisseld wordt of zo. Thuis telefoon is ook verandert omdat ik voor de 3e keer verhuisd ben; Pieter vertrok naar een appartement in het Marriott hotel en Ference vond het wel gezellig dat ik dan in Pieter zijn appartement ging, stond toch leeg... dus 00593 2 244 3011
Naast alle stage ellende heb ik het dus erg goed, een mooi appartement volledig ingericht, mooi uitzicht op passerende vliegtuigen die midden in de stad landen, besneeuwde vulkanen in de verte, dvd-tjes en een leuke synthesizer die ik helemaal ontdekt heb. Rob gaat muzikaal, opgepast. En natuurlijk net een prachtige vakantie gehad met Jolanda. Daarover nu meer.
3-daagse Altar hike
Na de typische Hollandse winterkoude-tot-op-het-bot in Nationaal Park El Cajas (miezerregen, wind en net boven nul) bij Cuenca, was een thermaal bad meer dan welkom. Maar die zijn in een klein dorpje net buiten Cuenca dus lastige plek om te komen als je vanuit Cajas niet eerst de stad in wil en en dan er weer uit met openbare bussen. Dus wij een lift bestellen, binnen 10 minuten een auto die de goede kant op gaat... we hadden nog geen 50m gelopen over de doorgaande weg (over het nut van nationaal parken gesproken met een asfalt weg er doorheen...) of een Costa Ricaanse- Hondurees stel met kind stopt om ons natte& vieze mensen mee in hun nette jeep te nemen. Lekker warm. Terwijl we lekker zitten te babbelen over waar we heen moeten zien we 2 rare verregende snuiters lopen die in het park overnacht hebben in een tent. Nog viezer dan wij maar die konden er ook wel bij, echte Latijnse gastvrijheid, prop maar vol die wagen! Het bleken een Rus en een Israeliër te zijn die ook wel te porren waren voor warme baden en onze lift bracht ons wel, dat stukje om maakte blijkbaar niet veel uit.
s´Avonds heerlijk gegeten in een restaurant met grote overdekte patio, eten wat het ´net wel´ is. Na Cuenca een dagje bussen richting het noorden, naar Riobamba wat onze uitvalsbasis voor de tocht naar de Altar vulkaan is. Een tocht die normaal begon (voor mij, Jolanda had vanaf het begin moeite met de zware rugzak en steile klim omhoog) maar loodzwaar eindigde vanwege het continue overhevelen van meer gewicht van Jo naar mijn rugzak. Waarschijnlijk was het ruim 18 kilo dat ik omhoog liep te buffelen op 3900m hoogte en na 7 uur klimmen was ik helemaal op. Maar de beloning was er niet minder om; prachtig zicht op de inmense krater met dikke pakken sneeuw en ijs op de toppen en aan de voet daarvan een zeldzame mooie hoogvlakte vol met paarden, koeien en stieren. Absoluut een highlight van de vakantie en gelukkig hoefden we de volgende dag nog niet terug. Toen zijn we naar het kratermeer gegaan en heb ik nog even de 4400m aan getikt voor een goed uitzicht op de Altar. Dag 2 en dag 3 waren helaas meer bewolkt. Maar de hel van blubber tot aan je knieën op het pad waar ook al dat vee overheen moet is ons bespaart gebleven dankzij voornamelijk droog weer. En ondanks de stugge ontvangst van de eigenaar en bewolkte nachtelijke hemel (wat was de sterrenhemel mooi geweest hier zonder verstrooid licht) maakte de omgeving en het als enigste toeristen aanwezig zijn alles drie dubbel goed.
Na deze uitputting en het ´harde werken´ was het tijd voor echte vakantie; het leuke plaatsje Baños bracht ons weer alles wat we zochten namelijk warmte, zon, lekker eten, gezelligheid met medereizigers en lekker lui in een 2-persoons buggy door de bergen scheuren en downhillen met de MTB langs watervallen (en terug omhoog in een truck). Helaas was er geen groep om nog even een klasse 4/5 raft tocht te doen maar misschien dat dat er wel van komt met Marco& Leo die vrijdag en zondag aankomen. De laatste dagen hebben we aan het tropische strand van Canoa door gebracht waar we gebruik konden maken van het appartement van een Ecuadoraanse vriend van mij. Bij aankomst wist de bewaker van niets maar ook dat euvel was zo verholpen en hij liet ons binnen in een pracht appartement met zeezicht, ventilators, warme douche die je niet nodig had in de hitte en heerlijk bed. Dus dat was 5 dagen chillen, zwemmen, cocktails drinken, zonnebrand smeren en pogen te surfen. Maar dat laatste wilde niet echt lukken vanwege een slechte zwemconditie en te kleine planken voor af-en-toe surfer als ik. Maar toch een enkele kleine run gemaakt, gelukkig staat het niet op film want ik zou me schamen.
Nu is het carnaval en gooit iedereen met water en spuiten ze elkaar onder met schuim. Het ziet er voor een buitenlander als mij net zo belachelijk uit (als volwassenen met water spelen) als dat wij ons kleden in NL. Ach, het volk heeft lol en dat is belangrijk in het leven. Maar toch vond ik het niet erg dat vrijdag er als een winterdag in NL uitzag; "grauw en grijs met hier en daar een bui." Op zulke dagen zie je de Ecuadoranen bijna dood gaan op straat van de ´koude´. Ze lopen dan met dikke jassen, mutsen en handschoenen als ik een trui over mijn t-shirt heb aangetrokken. Is maar net wat je gewend bent denk ik dan.
Iedereen nog veel drinkgelag, schaterbuiken en prettige katers toegewenst tijdens de Nederlandse versie van Carnaval. Bedankt voor de mailtjes en reacties, succes met werk& studie, gezondheid en liefde voor baby´s, ouders en oma´s& opa´s en natuurlijk Pieter&Ference bedankt voor het geweldige appartement!
En speciaal mijn moeder wil ik heel veel beterschap wensen na de rugoperatie en dat het nu maar mag goedkomen. Ook oom Piet die met dezelfde familiekwaal sukkelt wens ik veel beterschap!
saludos de Ecuador
Rob
Subscribe to:
Posts (Atom)
