Carnaval in Ecuador

Hoi vrienden en familie!

allereerst mijn excuses aan al diegene die jarig zijn geweest en die niets van mij gehoord hebben. Alsnog van harte! Het verjaardagsmeldingssysteem (onthouden voor scrabble of galgje) van Yahoo Mail werkt perfect ware het niet dat ik nog niet alle data ingevoerd heb, en die liggen natuurlijk thuis in Utrecht.

Daarnaast hoop ik natuurlijk dat het met iedereen goed gaat en ook als ik je niet gesproken heb de afgelopen maanden dan zal dat vast en zeker weer gebeuren na terugkomst. Dan wordt het tijd voor weer een hoop huis bezoeken want we komen allemaal in de fase van samenwonen, huren, kopen, trouwen en/ of kinderen krijgen. Zeg maar de normale levenscyclus waar niemand aan ontkomt. Daar hoort ook de overstap van studeren naar werken bij die ik zelf ook maar weer eens moet gaan maken. Het besluit staat vast, ik maak mijn studie voorlopig niet af want mijn doel is eigenlijk al bereikt. En ja, het is zonde om nu te stoppen en dat papiertje niet te behalen maar ik geloof niet zo in papiertjes. In Nederland, heb ik gemerkt uit de media, is een overschot aan hoog opgeleiden zonder werk ervaring. En ook in mijn eigen vriendenkring zie ik menig HBO-er met een goede baan en universitair geschoolden die eigenlijk niet de baan kunnen vinden waar ze voor opgeleidt zijn. Dus Rob is tevreden. Mijn doel was het opdoen van meer kennis en op hoger niveau. Een nieuwe (master) denkwijze waar ik veel van heb geleerd maar ook al snel merkte dat ik toch een HBO-er ben en blijf.

Dus vrienden, als iemand nog een baantje als vakkenvuller weet... Maar er zijn ook mensen die het andersom doen. Net als ik 3 jaar terug, van loonstrookje terug naar de IBG studenten lening. Ik begreep dat Afke daardoor de "Kerstknijn" van 2006 heeft gewonnen, succes met je theater opleiding!

Back to work

Maandag is Jolanda weer vertrokken naar NL en heb ik het schrijven aan het business plan weer hervat. Met weinig motivatie en tegenzin om mijn collega´s weer onder de ogen te komen na al de voorvallen van afgelopen maanden. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik geen contact op zou nemen om het met een laatste poging toch nog goed te maken. Verzoening was the magic word, dus donderdag zag ik mijn stagebegelei(d)er. De d kan ik gerust weg laten na het gesprek want verzoening komt niet in zijn amerikaans woordenboek voor. Helaas, meneer had het over hiërarchische verhoudingen (ik was ergens op de hoogte van zijn knieën) en rekeningen die betaald konden worden omdat Jolanda een aantal dagen in mijn bed heeft geslapen en gedoucht heeft etc. Een hopeloze poging om het contact nog enigszins menselijk te maken en nogmaals uit te leggen dat mijn stagedoelen hoogstwaarschijnlijk niet gehaald gaan worden. But who gives a fuck! Als dat business plan er maar komt dan is Mindo Cloudforest Foundation tevreden.

Door alle problemen en gebrek aan motivatie betwijfel ik sterk of het een goed business plan gaat worden. De hulp en info die ik verwacht had blijft uit en mijn sterke vermoeden is dat ik ook nog wel een messteek in mijn rug ga krijgen bij de beoordeling van mijn stageperiode en werk naar de universiteit toe. Maar dat zal mij niet deren omdat ik mijn eigen weg kies en mijn stagebeoordeling niet kost wat kost nodig heb voor mijn studie die (nu) toch niet vervolgd gaat worden.

The bright side of life

Ach, ik kan nog lang doorgaan zo maar de zon blijft stug doorschijnen hier in Quito. Vanochtend liggen bakken op mijn nieuwe dakterras met een boek over het succesverhaal van Coca Cola (een eeuw geleden zat er inderdaad cocaïne in). Mooie ontwikkelingen zijn er ook genoeg zoals de gsm die ik een maand terug van Pieter heb gekregen "... omdat ik dan tenminste bereikbaar ben, en die lag toch thuis..." dus ik ben bereikbaar op 00593 9 890 8653. Alleen momenteel doet ie het even niet omdat er van provider gewisseld wordt of zo. Thuis telefoon is ook verandert omdat ik voor de 3e keer verhuisd ben; Pieter vertrok naar een appartement in het Marriott hotel en Ference vond het wel gezellig dat ik dan in Pieter zijn appartement ging, stond toch leeg... dus 00593 2 244 3011
Naast alle stage ellende heb ik het dus erg goed, een mooi appartement volledig ingericht, mooi uitzicht op passerende vliegtuigen die midden in de stad landen, besneeuwde vulkanen in de verte, dvd-tjes en een leuke synthesizer die ik helemaal ontdekt heb. Rob gaat muzikaal, opgepast. En natuurlijk net een prachtige vakantie gehad met Jolanda. Daarover nu meer.

3-daagse Altar hike

Na de typische Hollandse winterkoude-tot-op-het-bot in Nationaal Park El Cajas (miezerregen, wind en net boven nul) bij Cuenca, was een thermaal bad meer dan welkom. Maar die zijn in een klein dorpje net buiten Cuenca dus lastige plek om te komen als je vanuit Cajas niet eerst de stad in wil en en dan er weer uit met openbare bussen. Dus wij een lift bestellen, binnen 10 minuten een auto die de goede kant op gaat... we hadden nog geen 50m gelopen over de doorgaande weg (over het nut van nationaal parken gesproken met een asfalt weg er doorheen...) of een Costa Ricaanse- Hondurees stel met kind stopt om ons natte& vieze mensen mee in hun nette jeep te nemen. Lekker warm. Terwijl we lekker zitten te babbelen over waar we heen moeten zien we 2 rare verregende snuiters lopen die in het park overnacht hebben in een tent. Nog viezer dan wij maar die konden er ook wel bij, echte Latijnse gastvrijheid, prop maar vol die wagen! Het bleken een Rus en een Israeliër te zijn die ook wel te porren waren voor warme baden en onze lift bracht ons wel, dat stukje om maakte blijkbaar niet veel uit.
s´Avonds heerlijk gegeten in een restaurant met grote overdekte patio, eten wat het ´net wel´ is. Na Cuenca een dagje bussen richting het noorden, naar Riobamba wat onze uitvalsbasis voor de tocht naar de Altar vulkaan is. Een tocht die normaal begon (voor mij, Jolanda had vanaf het begin moeite met de zware rugzak en steile klim omhoog) maar loodzwaar eindigde vanwege het continue overhevelen van meer gewicht van Jo naar mijn rugzak. Waarschijnlijk was het ruim 18 kilo dat ik omhoog liep te buffelen op 3900m hoogte en na 7 uur klimmen was ik helemaal op. Maar de beloning was er niet minder om; prachtig zicht op de inmense krater met dikke pakken sneeuw en ijs op de toppen en aan de voet daarvan een zeldzame mooie hoogvlakte vol met paarden, koeien en stieren. Absoluut een highlight van de vakantie en gelukkig hoefden we de volgende dag nog niet terug. Toen zijn we naar het kratermeer gegaan en heb ik nog even de 4400m aan getikt voor een goed uitzicht op de Altar. Dag 2 en dag 3 waren helaas meer bewolkt. Maar de hel van blubber tot aan je knieën op het pad waar ook al dat vee overheen moet is ons bespaart gebleven dankzij voornamelijk droog weer. En ondanks de stugge ontvangst van de eigenaar en bewolkte nachtelijke hemel (wat was de sterrenhemel mooi geweest hier zonder verstrooid licht) maakte de omgeving en het als enigste toeristen aanwezig zijn alles drie dubbel goed.
Na deze uitputting en het ´harde werken´ was het tijd voor echte vakantie; het leuke plaatsje Baños bracht ons weer alles wat we zochten namelijk warmte, zon, lekker eten, gezelligheid met medereizigers en lekker lui in een 2-persoons buggy door de bergen scheuren en downhillen met de MTB langs watervallen (en terug omhoog in een truck). Helaas was er geen groep om nog even een klasse 4/5 raft tocht te doen maar misschien dat dat er wel van komt met Marco& Leo die vrijdag en zondag aankomen. De laatste dagen hebben we aan het tropische strand van Canoa door gebracht waar we gebruik konden maken van het appartement van een Ecuadoraanse vriend van mij. Bij aankomst wist de bewaker van niets maar ook dat euvel was zo verholpen en hij liet ons binnen in een pracht appartement met zeezicht, ventilators, warme douche die je niet nodig had in de hitte en heerlijk bed. Dus dat was 5 dagen chillen, zwemmen, cocktails drinken, zonnebrand smeren en pogen te surfen. Maar dat laatste wilde niet echt lukken vanwege een slechte zwemconditie en te kleine planken voor af-en-toe surfer als ik. Maar toch een enkele kleine run gemaakt, gelukkig staat het niet op film want ik zou me schamen.

Nu is het carnaval en gooit iedereen met water en spuiten ze elkaar onder met schuim. Het ziet er voor een buitenlander als mij net zo belachelijk uit (als volwassenen met water spelen) als dat wij ons kleden in NL. Ach, het volk heeft lol en dat is belangrijk in het leven. Maar toch vond ik het niet erg dat vrijdag er als een winterdag in NL uitzag; "grauw en grijs met hier en daar een bui." Op zulke dagen zie je de Ecuadoranen bijna dood gaan op straat van de ´koude´. Ze lopen dan met dikke jassen, mutsen en handschoenen als ik een trui over mijn t-shirt heb aangetrokken. Is maar net wat je gewend bent denk ik dan.

Iedereen nog veel drinkgelag, schaterbuiken en prettige katers toegewenst tijdens de Nederlandse versie van Carnaval. Bedankt voor de mailtjes en reacties, succes met werk& studie, gezondheid en liefde voor baby´s, ouders en oma´s& opa´s en natuurlijk Pieter&Ference bedankt voor het geweldige appartement!

En speciaal mijn moeder wil ik heel veel beterschap wensen na de rugoperatie en dat het nu maar mag goedkomen. Ook oom Piet die met dezelfde familiekwaal sukkelt wens ik veel beterschap!

saludos de Ecuador

Rob