De Daltons in Ecuador

Buenos dias Holanda!

Caramba! de Daltons zijn gearriveerd, Averal, William en Joe. Vrijdag kwam Averal (Marco) aan te paard met 3 cowboyhoeden. Dus ik (Joe) kreeg er een en afgelopen zondag kwam William (Leo) aan. Maar toen hebben Marco en ik even voor een mooi ontvangstcomite gezorgd namelijk verkleed als Ecuadoraanse cowboys die zo van de paramo (koude graslanden hoog in de bergen) afkwamen. Dezelfde dag hebben we in het leerdorpje van het land 2 prachtige leren overbroeken gekocht met lama en geiten wol bezet. Een foto waard ware het niet dat ik geen fotos meer op de site gezet krijg... misschien later.
Toen Leo uit het vliegveld kwam stonden wij in vol ornaat klaar, ik stond op de schouders van acrobaat Marco en allebei met hoed, zakdoek, bloes en leren broek. Hahaaa, volksvermaak op het vliegveld van Quito!

Gisteren zijn ze op pad gegaan naar het Milpe reservaat van de Mindo Cloudforest Foundation, het tropisch laagland in om vanaf vandaag aan de hoogte acclimatisatie te beginnen ter voorbereiding van ...................................... de beklimming van de Chimborazo. De hoogste rakker uit de Ecuadoraanse Andes en met 6310m geen flauwe berg. Dat wordt afzien dus. Gepland: volgende week dinsdagnacht vertrek en aankomst ergens op woensdagochtend na een uur of 7 klimmen. Gelukkig kunnen we daarna met de roltrap naar beneden want moe zullen we zijn, reken maar. En als we het halen hebben we het dichtst bij de maan gestaan mogelijk op aarde. Wie zich afvraagt waarom de Mount Everest niet, zie een van mijn eerste blogverhalen.

En als alles doorgaat dan gaan we nog met mijn Ecuadoraanse vriend David en een berggids vriend van hem ook. Dan zijn het op eens 5 Daltons die op jacht gaan naar een vliegende condor want veel meer leeft er niet op die hoogte. Dus vanochtend ben ik weer vroeg uit de veren gegaan om anderhalf uur te trainen met de mountainbike in het bos (stadspark) op 3000m. Zondag even de Pichincha (4700m) vulkaan naast Quito weer oprennen waar ik met Jolanda eerder al was. En dan het echte werk met touwen, stijgijzers en pikhouweel.

Tot die tijd ben ik weer druk aan het schrijven met hernieuwde energie in een prettige omgeving. Er is weinig contact tussen mij en mijn stagebegeleider en dat zorgt voor een hoop rust en productiviteit. Met nog 5 weken te gaan kunnen we nog wel een aardig business plan schrijven. Verder geen schokkend nieuws daarover.
Op het moment doet mijn (Pieters) appartement dienst als schuilhut voor de Daltons Averal en William die op vakantie zijn tot 13 maart. Dezelfde dag dat zij weggaan s'avonds komt in de ochtend Lucky Luck aan (vriend Pieter die ooit als toerist mee was op een Maya reis en 2 weekjes Ecuador aan doet). De grote vraag is nu of het de Daltons lukt om uit de handen van Lucky Luck te blijven.... wordt vervolgd!

Rijst, jurken en rum

Maar afgelopen weekend hadden we nog een alleraardigst feestje in Ibarra, 3 uur naar het noorden. Ruud ging met Carolina trouwen voor de kerk en feesten voor de familie voordat ze definitief in NL gaan wonen. Carolina is een oude bekende van 2001 toen ik bij ATC werkte en Ruud was, hoe kan het ook weer anders, in 2003 met de 2 maanden durende Inca Expeditie mee. Velen van de groep toen wilden na bijna 2 maanden wel eens wat anders dan rijst met kip en vroegen aan mij waar de MacDonalds was in Quito. Ik wist iets veel beters: kroketten, frikandellen en hollandse sate bij Lex in bar-restaurant El Holandes. En wie kwamen we daar tegen, juist Carolina. En het toeval wil dat 3 jaar na dato ik toevallig ook in Ecuador ben als zij trouwen. Dus Marco en ik naar de winkel om een kilo rijst te kopen, Hema rookworsten onder de arm als kado en op naar de kerk. Die mis begon natuurlijk 3 kwartier te laat, viel al mee dat de pastoor niet dronken was, en bij het verlaten van de kerk (voor t zingen de kerk uit..) stond ik al weer boven op de schouders van Marco m'n pak rijst te legen. De kogel was door de kerk zeg maar en het ijs op de Chimborazo was gebroken. Met de familie mee naar de feestlocatie en daar werden we ontvangen met champagne, hmmmm. Nog maar eentje... Ons idee was om vroeg te beginnen met drinken om ook weer vroeg weg te kunnen, zo een lange nacht te maken en vroeg de Imbabura vulkaan op te kunnen. Mooi plan, heel mooi plan. Maar daar bleef het dan ook bij. Maar het lag niet aan ons!
Eerst al liep de mis zwaar uit, vervolgens begon het feestje op zijn gemak met wat folkloristische dansen (daar liepen onze mooie leren broeken tussen), toen kwam eindelijk alcohol op tafel, flessen Bacardi Limon met kannen water en Sprite. En dat terwijl de bar iets verderop zo mooi vol stond met allerlei drank en Heineken op tap! Helaas maar ook best, waarum ook niet zeggen we dan. Dus Marco begint lekker te schenken bij zichzelf en we namen de rest van de tafel gezellig mee. Tegenover ons zaten nota bene Bramcito (van ATC en die van de Ruminahui foto) en zijn vrouw Veronica wat weer voor de nodige lol heeft gezorgd. Veronica moest terugrijden naar Quito omdat Bram met de KLM om 10:00 naar NL vloog, die zal het zwaar hebben gehad tijdens de vlucht... maar Veronica was niet altijd zo gecharmeerd van onze humor. Jammer maar wij hebben er niet minder om gelachen en de zaal evenmin! Trapezes maken met nog een gekke hollander, polonaise met de gehele familie, Ecuadoraanse meiden met strakke jurkjes in de billen knijpen waardoor Marco een boze moeder achter zich aan kreeg en nog veel meer gekke fratsen.
Na laaang wachten en na nog veeeeel meer rum en gedans kwam om 23:00 eindelijk het eten.... tja dan ligt het niet aan ons dat we zondag dus maar niet meer omhoog zijn gehiked. Ons hotel met zwembad, sauna en jacuzzi met halve meter schuim beviel ons iets beter op dat moment. Vooral als schuimmummie de sauna inlopen waarin mensen zitten was erg lachen.

Zo, nu hebben jullie een beetje een idee hoe een standaard weekend in Ecuador eruit kan zien. Hoe zijn jullie weekenden, daar ben ik wel weer benieuwd naar.

Nog even een weerpraatje? Een paar keer heb ik gedacht terug in NL te zijn omdat het de hele dag grijs bleef. Maar dan werd ik de volgende dag weer wakker met stralende zon op mijn bed, kroop (eerder droop) er dan van ellende maar uit om aan de andere kant van het raam op mijn prive dakterras in de heerlijke ochtendzon te gaan liggen. Klinkt het verleidelijk? Kom dan maar langs. Maar ik zal zeker de zon meenemen als ik terugga naar NL. Dat doe ik dan wel voor jullie.

Saludos

Rob

Oh en Johnny and his tails, nog gefeliciteerd!!