Chimborazo beklimming

Hermanos vs hermanos

Donderdag vroeg in de ochtend heb ik een nieuw hoogtepunt in mijn leven bereikt; 6150m om 6:30u!! Helemaal gelukkig mee ondanks dat het nog niet de top was. Die lag op 6310 en was net buiten bereik. Maar ja er zat dan ook een hoop tegen en de factor hermanos vs hermanos (broers tegen broers) speelde een grote rol. Het begon om woensdagavond 22:00 dat Leo zich niet helemaal sterk en goed voelde na minimaal geslapen te hebben. Marco en ik hebben misschien ook maar een uur of wat geslapen. Ontbijten, uitrusting aan en rugzak met helm, stijgijzers en pickel mee. Om 23:00u, op 4800m hoogte vertrokken we met hoofdlampje en 2 gidsen over iets wat op een pad leek maar meer weg had van een hoop rotsen en vulkanische stenen, leuk voor in de badkamer of als tuin decoratie. Daar vroeg ik al of ik met een van de 2 gidsen vooruit mocht op mijn eigen tempo naar het begin van de gletsjer op5400m. Een vage nee zonder duidelijke uitleg kwam eruit dus sukkelde ik maar verder met in gedachte druk aan het rekenen of we het in dit tempo wel zouden halen. Na 2 uur moesten de stijgijzers aan omdat het al een tijdje aan het sneeuwen was en er nu toch al zeker 5 cm was gevallen.
Marco voelde zich wel goed maar steeg erg langzaam maar hij kwam omhoog en daar ging het om. Leo en ik gingen samen met een gids verder, aan elkaar gebonden met touwen, gids voorop, dan Leo en ik achteraan. Ik voelde me supergoed en we liepen nu niet meer achter 2 gidsen met een jong Duits stel waarvan het meisje al blijkbaar liep over te geven; hoogteziekte maar blijkbaar niet genoeg voor de gidsen om om te keren en af te dalen, de enig remedie. Het was inmiddels al flink aan het sneeuwen en dat werd een sneeuwstorm met harde wind. De gidsen plakten veel te veel samen naar onze mening en dat kwam zeker ook omdat onze gidsen broers waren en nog een broer hadden die met de Duitsers meeliepen. Inmiddels kwamen de steile wanden waar we met pickel moesten klimmen en begon het juist interessant en echt gaaf te worden.
Leo en ik samen met 1 van de broer-gidsen hadden een kleine voorsprong op het Duitse stel met een Engels sprekende gids en een van de broers en Marco daar weer achter met de andere broer. Vanwege het vele drinken om uitdroging op hoogte te voorkomen had ik continue mijn blaas op springen. Maar iedere keer kostte het veel tijd om de gordel los te maken, met vingers die meteen koud werden zodra ze uit de handschoen kwamen, waardoor de Duitse groep weer binnen praat afstand kwam. Hierdoor konden de gidsen de situatie bespreken, in hun ogen slecht weer, onervaren klimmers en trage vordering. En omdat ze het zogenaamd gevaarlijk vonden en het weer zou gaan verslechteren (volgens weersvoorspellingen die ze zogezegd hadden gecheckt) werd een collectieve terugkeer besproken. Ik verstond natuurlijk alles begon steeds meer pissed te worden op het feit dat alles met elkaar werd besproken in plaats van gewoon door te knallen met diegene die niet hoogteziek zijn. Leo en ik hadden sterk het vermoeden dat de gidsen, 3 broers en 1 Engels sprekende, gewoon gezellig in de berghut wilden zijn en zo makkelijk hun geld verdienen. Daar had ik dus geen zin in dus ik zei dat Leo en ik nog een half uur door wilden om te kijken wat het weer zou doen. De wind was inmiddels gaan liggen, het sneeuwde nog. En ja hoor, na 20 min. hield het ook op met sneeuwen en zagen we sterren! Toen ik dat zei was onze gids erg stil. Het niet beantwoorden van onze vragen was een andere erg negatieve eigenschap en een waardoor we het idee kregen niet op onze gids te kunnen vertrouwen mocht het nodig zijn.

Marco zijn gids zag het al helemaal niet zitten en probeerde steeds om te keren. Marco had het juist naar zijn zin ondanks zijn lage tempo en zijn idee was dan ook om door te gaan tot hij ons zou tegen komen, terug kerende van de top of waar dan ook. Toen de Duiste groep afdaalde werd hem verteld dat wij er ook aan kwamen wat dus een leugen was. En zo ging het de gehele tijd. Dankzij al het oponthoud, discussies, trage groep voor ons in het begin en slecht weer waren we vrij laat hoog op de berg waardoor we niet veel speling in tijd meer hadden. Daarbij kwamen de bruut steile hellingen (zwarte pistes zijn er niets bij) en de lading verse sneeuw waardoor je tot je middel bijna wegzakte wat Leo 3 keer overkomen is. Ondoenlijk haast en met een al reeds lang uitgeputte Leo die puur op wilskracht omhoog klom besloten we uiteindelijk om maar om te keren. De gids stelde met zijn stomme kop nog voor om Leo achter te laten op zo'n steile helling om met mij even naar de top te lopen.... lekker idee om in je eentje in de schaduwkou van een berg om half 7 s'ochtends te zitten wachten op je gids en een vriend. Not dus! Ik hoefde niet zo nodig een stempel voor het behalen van die top als een vriend van je zit te onderkoelen op een helling waar een beweging de verkeerde kan betekenen.

Al met al was het een bruut zware tocht op een berg die niet te vergelijken is met de Cotopaxi waar je in theorie 'gewoon' omhoog loopt. Dit was er een waar echt geklommen wordt met de voorste punten van je stijgijzers en je pickel die je in de sneeuw en ijs moet rammen. Een waarvan de hellingen op een skipiste niet te vinden zijn en een waarin de sneeuwstorm het er niet makkelijker op maakte. Maar uiteindelijk hebben Leo en ik een nieuwe hoogte bereikt, zijn we weer erg diep gegaan en roken we zwavelgassen en zagen we een lucht vol as afkomstig van onze buurman de Tungurahua. We hebben veel gelachen, redelijk goede uitzichten gehad en 12 uur aan een stuk geklommen gedaald. We waren helemaal op, de accu was leeg, de pasta na terugkomst in Riobamba was lekker en van de busreis naar Quito van 3 en een half uur heb ik maar 20 minuten meegemaakt.

Chimborazo 2007, een geweldige ervaring met mijn reisbroers, teleurstellende gidsen, een niet zo mooie tocht vanwege het ontbreken van ijswanden, een hele lange aanloop over rotsen maar wel een 6000-er beklommen en super gave ijswanden beklommen met pickel, lekker gegeten en heel veel gelachen met z'n drieen. Nu begint de vakantie pas echt voor Leo en Marco en ik ben weer aan het werk. Mijn inspiratie en productiviteit zijn hoog en ik heb nog een kleine 3 weken te gaan.
Voordat Marco en Leo weggaan dinsdag en Pieter aankomt gaan we ter afsluiting zondag nog een klasse 4+ raften in Tena want een hogere klasse is er niet. Dat wordt dus wild, wet and fun! Een herhaling van onze rafttocht in Costa Rica maar dan het echte werk, big waves!

Over het weer hoef ik jullie niets te vertellen want ik begreep dat de Tungurahua in het nieuws is geweest. Hij spuugt lava en as uit maar dat is hier net zo normaal als een overstroming van de uiterwaarden van de Rijn en Maas. No stress dus.

saludos

Rob