Heerlijk in de zon liggen bruinen aan het zwembad, palmbomen erom heen, gezellig kletsen met 2 meiden uit Australie en een Tunesisch-Frans Nieuw Zeelandse ... jaja je komt de hele wereld weer tegen. Zo heb ik gisteren op het vliegveld in Tripoli een Nederlander gesproken met 4 paspoorten, NL, Malinees, Jamaicaans en nog een die ik vergeten ben. Echter de laatste 2 waren semi illegaal of zoiets vaags, heerlijk al die nationaliteiten.
Een en al gezelligheid, biertje erbij vandaag nadat de shoppings gedaan waren. Flesje campinggas gehaald en voedsel voor de treks ingeslagen. Een grote zak gedroogd kudu vlees gekocht, hmmm.
Morgen om half 9 wordt ik opgehaald door de Baz Bus, een echte toeristenbus maar wel makkelijk. We zitten namelijk 700 Rand (70 euro) van centrum Joburg vandaan dus toch wel handig dan. Het is echt een buitenwijk waar niks te doen is... zonder auto kom je hier dus echt niet ver. Geen bus of taxi zien rijden vandaag. Maar morgen op weg naar de bergen dus, dat wordt spannend, hopen dat we in een beter hostel terecht komen. De eigenaar waar ik heen ga morgen schijnt zelf bergbeklimmer te zijn geweest dus dat moet goed komen.
Tijd voor het avondeten en dan het stapelbed beklimmen om 2 dagen slaap in te halen.
Groeten uit slaapstad Joburg waar je gewoon in het Nederlands de lokale blanke bevolking kunt aanspreken hahaha, echt mooi dat afrikaans!
Saturday, November 14, 2009
Zuid-Afrika
Terug van weggeweest, en hoe, wat een introductie in weer een spannend land. In ieder geval als ik de verhalen mag geloven die mij verteld zijn voor vertrek... maar we zijn er nu, nauwelijks geslapen maar ook al weer met de eerste indrukken en mooie reismomenten.
In t kort; ik ben in een suf, afgelegen, weinig inspirerend hostel waar ze werkelijk geen info hebben of me verder kunnen helpen. Blijkbaar wil ik weer te moeilijke dingen zoals stevig hiken in de Drakensbergen! Ach, ik maak mijn eigen plannetje dan maar. Morgen met de bus de bergen in en dan zien we wel weer verder.
Afriqiyah Airways was een mooie belevenis, Khadaffi hing netjes aan de muur in Tripoli, vliegtuigen waren netjes en van alle luxe voorzien, met name de dubbele en triple stoelen.. crisis zeker. Je zou dan goed moeten kunnen slapen maar niet als je om de 2 uur wakker gemaakt wordt met een mooi - naar vliegtuig maatstaven - maal... ik heb nog nooit zoveel gegeten tijdens een vlucht. In Tripoli gezellig geborreld met een alcoholvrij sapje en nootjes met Co en Anjes die beiden naar Mali reisden. In Jo-burg om half 5 in de ochtend eerst maar een bakkie thee gedaan en toen wat zaakjes geregeld; telefoonkaart, toeristeninfo, kijkje buiten het vliegveld genomen, eerste contact met de 'zeer gevaarlijke locals' ...??... ach het is net Latijns Amerika, prikkeldraad met stroom rond ieder huis, bewakers met honden etc, niks bijzonders tot nog toe. Nu in een heeeeel rustige buitenwijk (boring) en erg leuk, je kunt met heel wat mensen gewoon nederlands spreken want zij spreken afrikaans, mooi joh. En leuke afrikaanse (lees oud nederlandse) teksten en borden op straat.
Maar goed, tijd voor wat geregel, een bus boeken en weg hier morgen, de Drakensbergen in voor 2 weken. Wie weet zonder mail contact....
Bij jullie ook een zonnetje en 24 graden?? Ik wens het iedereen van harte toe, en ach, jullie hebben sinterklaas. ik zit hier met alleen zwarte pieten.
groeten van de onderkant van de aarde
Rob
In t kort; ik ben in een suf, afgelegen, weinig inspirerend hostel waar ze werkelijk geen info hebben of me verder kunnen helpen. Blijkbaar wil ik weer te moeilijke dingen zoals stevig hiken in de Drakensbergen! Ach, ik maak mijn eigen plannetje dan maar. Morgen met de bus de bergen in en dan zien we wel weer verder.
Afriqiyah Airways was een mooie belevenis, Khadaffi hing netjes aan de muur in Tripoli, vliegtuigen waren netjes en van alle luxe voorzien, met name de dubbele en triple stoelen.. crisis zeker. Je zou dan goed moeten kunnen slapen maar niet als je om de 2 uur wakker gemaakt wordt met een mooi - naar vliegtuig maatstaven - maal... ik heb nog nooit zoveel gegeten tijdens een vlucht. In Tripoli gezellig geborreld met een alcoholvrij sapje en nootjes met Co en Anjes die beiden naar Mali reisden. In Jo-burg om half 5 in de ochtend eerst maar een bakkie thee gedaan en toen wat zaakjes geregeld; telefoonkaart, toeristeninfo, kijkje buiten het vliegveld genomen, eerste contact met de 'zeer gevaarlijke locals' ...??... ach het is net Latijns Amerika, prikkeldraad met stroom rond ieder huis, bewakers met honden etc, niks bijzonders tot nog toe. Nu in een heeeeel rustige buitenwijk (boring) en erg leuk, je kunt met heel wat mensen gewoon nederlands spreken want zij spreken afrikaans, mooi joh. En leuke afrikaanse (lees oud nederlandse) teksten en borden op straat.
Maar goed, tijd voor wat geregel, een bus boeken en weg hier morgen, de Drakensbergen in voor 2 weken. Wie weet zonder mail contact....
Bij jullie ook een zonnetje en 24 graden?? Ik wens het iedereen van harte toe, en ach, jullie hebben sinterklaas. ik zit hier met alleen zwarte pieten.
groeten van de onderkant van de aarde
Rob
Sunday, February 22, 2009
salaam aleikum
Marokko 2009
Los tres hermanos op vakantie in het land van tajines, djellaba's, opdringerige verkopers, volle souks, sneeuw, zand, zon en smaakloze wijn. Voor broer Marco de eerste keer, voor broer Leo en mij weer samen terug na 9 jaar. En wat was het weer een feest! Hoe gek sommige mensen wel niet worden van de Marokkaanse verkoopmentaliteit, zo veel hebben wij erom, ermee en erdoor gelachen. Geduld en en humor zijn de basisingrediënten die vereist zijn om 2 weken Marokko tot een van de mooiste vakanties te maken. Wat hebben zij het land weer op z'n kop gezet. Van de berggids Abdoellah (similar zoals Leo hem noemde maar eigenlijk luisterde hij naar alles wat we tegen hem riepen) die continue crazy! riep en hoofdschuddend van onbegrip toekeek als wij weer voorover de tiefschnee indoken in de compleet ondergesneeuwde Hoge Atlas bergen bij Imlil, tot de vele lokale naar pis stinkende berbers die meeliften in onze auto en niet begrepen waarover wij het hadden als we 10 minuten lang nederlands praatten als blijk van welkom en sociaal brabants praatje. Of de verkopers die dachten wat kwijt te kunnen voor een veel te hoge prijs aan de nieuwe lichting roed goellits en allemachtig prachtig achtentachtigs maar uiteindelijk alleen maar thee en gastvrijheid verruild kregen voor heel veel grappen, echte gemeende interesse en dadels en noten uit onze rugzak. De oude berber Brahim, kameraad van Mohamed die we kenden van 9 jaar geleden uit een dorpje tussen Imlil en Tachedirrt, hebben we blij gemaakt met een oerhollands bezoek en ingedragen t-shirt, Mohamed de ware mineralenkenner bovenop de Tizi 'n Tichka die dankzij een lift snel thuis was en waar wij direct de toeristische mogelijkheden inzagen van zijn prachtig gelegen woning met vrij uitzicht, de vele ongewenste en zelf benoemde gidsen die iedere keer weer van een koude kermis thuis kwamen als bleek dat ze ons sneller kwijt waren dan wij nerveus en ongemakkelijk.
Wat hebben we nog meer gedaan naast Marokkanen vermaken, onderhandelen tot voorbij de bodemprijs en genieten van Marokkaanse lekkernijen- lees hele dagen tajine of couscous eten-?
De eerste week stond in het teken van bergen beklimmen en genieten van de prachtige natuur van de Hoge Atlas 2 uur onder Marrakech. Sinds 20 jaar de heftigste sneeuwval dus mooie witte landschappen en een nat en koud Marrakech waar het vinden van een goedkope accomodatie in de medina met verwarming niet makkelijk bleek maar wel een leuke uitdaging was. Uiteindelijk in 2 dagen van Imlil, 1740m hoogte, naar de hoogste Marokkaanse en Noord Afrikaanse top gerend- de Toubkal 4165m- en weer terug! Dit bleek niet helemaal gebruikelijk te zijn maar we hadden meer op de planning dus waarom nog eens 300 dirham (28 euro) neerleggen voor een gids die niet veel te vertellen had. Ik kan iedereen afraden de Toubkal in de zomer te beklimmen of je moet het leuk vinden om in een Brabantse polonaise naar de top te lopen met 500 andere natuur en rust liefhebbers. Wij deelden de top nu alleen met 3 leuke Fransen die met snowboard en ski's naar beneden gingen. Deze afdaling moet je zeker niet te indrukwekkend voorstellen! Wij waren lopend niet veel langzamer; in anderhalf uur waren we weer bij de berghut op 3300m. Daarna begon de marteling van 12 km naar Imlil door een meter sneeuw welke inmiddels aan het smelten was begonnen; om de zoveel stappen zakte je weg tot boven je knieeën, loodzwaar! Maar vanaf de dag dat we de Toubkal opklauterden hebben we alleen nog maar zon, blauwe hemel en lekker weer gehad. Essaouira aan de kust was alleen erg winderig maar daar hadden we zelf na alle Marokkaanse kruiden ook inmiddels last van.
Na de succesvolle Toubkal, met overigens onvergetelijk mooie uitzichten over het noorden en zuiden van het land, hebben we een Dacia Logan gehuurd voor maar 300! dh per dag en begon de vakantie pas echt; uitrusten, bijkomen, opladen, genieten van vrijheid en immense lege vlaktes, berbers aan boord, drank, chicha, goedkope hoeren en feestende Marokkanen in Ouarzazate, paupers, stof en bedelaars in Taroudannt, opgefokte locals bij de prachtige watervallen van Imouzzer (de weg door paradise valley vanaf Agadir is al de moeite op zich!) een mislukt bezoek aan het belangrijkste nationaal park voor Noord Afrikaans wildlife Souss-Massa, we hebben leterlijk niks gezien behalve bloemen op lege vlaktes, en uiteindelijk de beste maaltijd in Essaouirra; pastilla. Het nationaal gerecht bestaande uit duif met amandel in bladerdeeg in een hele grote zilveren schaal, wow!
Tot en met de vlucht terug alwaar Marco en ik ons vermaakt hebben met bier (de pot moest leeg..), toeristen en de Portugees-Hongaars-Spaans-Nederlandse Ryanair crew.
Foto's en video van Los tres hermanos zijn in aankomst!
Voor nageslacht en vaderland
Bislema!
Rob
Los tres hermanos op vakantie in het land van tajines, djellaba's, opdringerige verkopers, volle souks, sneeuw, zand, zon en smaakloze wijn. Voor broer Marco de eerste keer, voor broer Leo en mij weer samen terug na 9 jaar. En wat was het weer een feest! Hoe gek sommige mensen wel niet worden van de Marokkaanse verkoopmentaliteit, zo veel hebben wij erom, ermee en erdoor gelachen. Geduld en en humor zijn de basisingrediënten die vereist zijn om 2 weken Marokko tot een van de mooiste vakanties te maken. Wat hebben zij het land weer op z'n kop gezet. Van de berggids Abdoellah (similar zoals Leo hem noemde maar eigenlijk luisterde hij naar alles wat we tegen hem riepen) die continue crazy! riep en hoofdschuddend van onbegrip toekeek als wij weer voorover de tiefschnee indoken in de compleet ondergesneeuwde Hoge Atlas bergen bij Imlil, tot de vele lokale naar pis stinkende berbers die meeliften in onze auto en niet begrepen waarover wij het hadden als we 10 minuten lang nederlands praatten als blijk van welkom en sociaal brabants praatje. Of de verkopers die dachten wat kwijt te kunnen voor een veel te hoge prijs aan de nieuwe lichting roed goellits en allemachtig prachtig achtentachtigs maar uiteindelijk alleen maar thee en gastvrijheid verruild kregen voor heel veel grappen, echte gemeende interesse en dadels en noten uit onze rugzak. De oude berber Brahim, kameraad van Mohamed die we kenden van 9 jaar geleden uit een dorpje tussen Imlil en Tachedirrt, hebben we blij gemaakt met een oerhollands bezoek en ingedragen t-shirt, Mohamed de ware mineralenkenner bovenop de Tizi 'n Tichka die dankzij een lift snel thuis was en waar wij direct de toeristische mogelijkheden inzagen van zijn prachtig gelegen woning met vrij uitzicht, de vele ongewenste en zelf benoemde gidsen die iedere keer weer van een koude kermis thuis kwamen als bleek dat ze ons sneller kwijt waren dan wij nerveus en ongemakkelijk.
Wat hebben we nog meer gedaan naast Marokkanen vermaken, onderhandelen tot voorbij de bodemprijs en genieten van Marokkaanse lekkernijen- lees hele dagen tajine of couscous eten-?
De eerste week stond in het teken van bergen beklimmen en genieten van de prachtige natuur van de Hoge Atlas 2 uur onder Marrakech. Sinds 20 jaar de heftigste sneeuwval dus mooie witte landschappen en een nat en koud Marrakech waar het vinden van een goedkope accomodatie in de medina met verwarming niet makkelijk bleek maar wel een leuke uitdaging was. Uiteindelijk in 2 dagen van Imlil, 1740m hoogte, naar de hoogste Marokkaanse en Noord Afrikaanse top gerend- de Toubkal 4165m- en weer terug! Dit bleek niet helemaal gebruikelijk te zijn maar we hadden meer op de planning dus waarom nog eens 300 dirham (28 euro) neerleggen voor een gids die niet veel te vertellen had. Ik kan iedereen afraden de Toubkal in de zomer te beklimmen of je moet het leuk vinden om in een Brabantse polonaise naar de top te lopen met 500 andere natuur en rust liefhebbers. Wij deelden de top nu alleen met 3 leuke Fransen die met snowboard en ski's naar beneden gingen. Deze afdaling moet je zeker niet te indrukwekkend voorstellen! Wij waren lopend niet veel langzamer; in anderhalf uur waren we weer bij de berghut op 3300m. Daarna begon de marteling van 12 km naar Imlil door een meter sneeuw welke inmiddels aan het smelten was begonnen; om de zoveel stappen zakte je weg tot boven je knieeën, loodzwaar! Maar vanaf de dag dat we de Toubkal opklauterden hebben we alleen nog maar zon, blauwe hemel en lekker weer gehad. Essaouira aan de kust was alleen erg winderig maar daar hadden we zelf na alle Marokkaanse kruiden ook inmiddels last van.
Na de succesvolle Toubkal, met overigens onvergetelijk mooie uitzichten over het noorden en zuiden van het land, hebben we een Dacia Logan gehuurd voor maar 300! dh per dag en begon de vakantie pas echt; uitrusten, bijkomen, opladen, genieten van vrijheid en immense lege vlaktes, berbers aan boord, drank, chicha, goedkope hoeren en feestende Marokkanen in Ouarzazate, paupers, stof en bedelaars in Taroudannt, opgefokte locals bij de prachtige watervallen van Imouzzer (de weg door paradise valley vanaf Agadir is al de moeite op zich!) een mislukt bezoek aan het belangrijkste nationaal park voor Noord Afrikaans wildlife Souss-Massa, we hebben leterlijk niks gezien behalve bloemen op lege vlaktes, en uiteindelijk de beste maaltijd in Essaouirra; pastilla. Het nationaal gerecht bestaande uit duif met amandel in bladerdeeg in een hele grote zilveren schaal, wow!
Tot en met de vlucht terug alwaar Marco en ik ons vermaakt hebben met bier (de pot moest leeg..), toeristen en de Portugees-Hongaars-Spaans-Nederlandse Ryanair crew.
Foto's en video van Los tres hermanos zijn in aankomst!
Voor nageslacht en vaderland
Bislema!
Rob
Subscribe to:
Posts (Atom)
